Storythai

สวัสดีเพื่อนๆสมาชิก และพี่น้องชาวสตอรี่ไทย

ตอนนี้ก็คงทราบแล้วว่าเว็บไซต์ของเราตอนนี้ได้มีการย้ายระบบใหม่ ซึ่งผมเข้าใจว่ายังมีความสับสน และไม่เข้าใจหลายๆอย่างๆ ที่ยังไม่ได้บอกให้ท่านทั้งหลายทราบ หรือบอกไปบ้างแล้ว แต่ไม่ประติดประต่อเท่าที่ควร
ดังนั้นจึงขอถือโอกาสนี้ แถลงการณ์ที่มาที่ไป และข้อสงสัยต่างๆมา ณ ที่นี้นะครับ

ที่มาที่ไป

ก่อนอื่นคงต้องเกริ่นกันก่อนถึงที่มาที่ไป คืออย่างนี้นะครับ สำหรับเว็บสตอรี่ไทย.คอม นี้เริ่มต้นมาตั้งแต่ประมาณปี 2544 โดยเป็นเว็บที่เอาไว้เขียนไดอารี่กันระหว่างพี่ๆน้องๆ และเพื่อนๆในกลุ่มสมัยที่ผมเรียนอยู่ วิศวะ ม.เกษตร หลังจากนั้นก็มีการบอกต่อๆกัน และขยายวงออกมาเรื่อยๆ จนมีสมาชิกมากขึ้นๆ

ระบบการทำงานนั้นเริ่มแรกเป็น Perl และต่อมาก็พัฒนาเป็น PHP แบบใช้ไฟล์เก็บข้อมูลและต่อเนื่องมาเป็น PHP + MySQL ซึ่งเวอร์ชั่นล่าสุดก่อนจะเปลี่ยนนี้ พัฒนาขึ้นเมื่อประมาณปี 2545-46 และหลังจากนั้นก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรใหม่ นอกจากการ design และแก้ bug ต่างๆที่เกิดขึ้น

สำหรับการพัฒนานี้ผมเองเป็นคนริเริ่มและทำเองมาตลอด โดยอาศัยเปิดหนังสือดูบ้าง ถามเพื่อนบ้าง และดูตัวอย่างจากเว็บและ Script ของคนอื่นบ้าง ซึ่งผมไม่ได้เรียนด้าน Programming มาโดยตรง (ผมจบ Materials Engineer ทั้ง 4 ปีเรียน Pascal ตัวเดียวที่เป็นภาษาโปรแกรม) ประกอบกับหลังจากทำโปรแกรมเสร็จ ผมมีอาการปวดหลัง ไหล่ และคอมากๆ ทำให้ผมคิดว่า ตัวเองคงไม่ค่อยเหมาะกับตรงนี้

หลังจากนั้นผมก็ผันตัวเองไปทำงานด้านพัฒนาสังคมกับเพื่อนๆ ประมาณ 2 ปี

ตัวเว็บเองก็ปล่อยให้มันทำงานไปเรื่อยๆ มีการจัด Meeting 2 ครั้งในช่วง 2 ปีแรก และจัดงานแฟร์ 1 ครั้ง เมื่อ 3 ปีก่อน (ช่วงหลังเกิด Tsunamiพอดี)

ข้อบกพร่องของระบบเก่า

1. ข้อมูลส่วนใหญ่เก็บไว้ในไฟล์ + database (ในส่วนของข้อมูล User+Diary) แต่การทำงานหลักๆจะอ่านและเขียนที่ไฟล์ ทำให้เมื่อมีการทำงานหนักๆ ไฟล์บางตัวสามารถหายไปได้ โดยไม่มีสาเหตุ

2. จากข้อแรกทำให้เกิดปัญหาประมาณว่า อัปไม่ติด ไดอารี่หาย รูปหาย

3. Hardware ที่รองรับ Load หรือการใช้งานของสมาชิกเป็นแบบแยกกันคือ www, database, picture แยกกัน ดังนั้นเวลาที่คนเข้าเว็บเยอะๆมันจะไปโหลดที่ www แล้วก็ไม่สามารถขยายได้ ทำให้เกิดอาการช้า เข้ายากเป็นต้น

4. สรุปปัญหาคือ เป็นเรื่องของการจัดเก็บข้อมูลเป็นหลัก

ทำไมต้องเปลี่ยน

เปรียบเทียบว่าตอนนี้เว็บของเราเหมือนร้านโชว์ห่วย
เป็นร้านเล็กๆ โต๊ะ ตู้ ชั้นวางของก็ทำอย่างง่าย ใช้คนเพียงแค่คนเดียว ตั้งแต่ซื้อของ วางสินค้า เช็คสต๊อก ไปจนถึงตอนคิดเงินลูกค้า ทีนี้พอร้านนี้มีลูกค้าเข้ามาเยอะขึ้น เกิดการบริการไม่ทัน ไม่ดีพอ นานๆไปลูกค้าก็น้อยลง ไม่ประทับใจ

เราบอกว่าไม่ต้องการเป็นโชว์ห่วย แต่ขอเป็นสะดวกซื้อแล้วกัน อย่าง 7 eleven หรือ FamilyMart ก็ได้
แต่คงไม่ตั้งเป็นเป็นขนาด Big C หรือ Lotus เพราะมันใหญ่ไป

ตรงนี้คือสิ่งที่ต้องการปรับเปลี่ยน คือ เรื่องระบบระเบียบ ความคล่องตัว เครื่องอำนวยความสะดวกต่างๆ
ทำให้มันใช้งานได้ง่ายๆ มีเสถียรภาพ มีความน่าเชื่อถือ
ซึ่งตรงนี้มันจะส่งผลถึงทั้งลูกค้าเก่าและลูกค้าใหม่ คือ มองไปอนาคตมันไม่ว่างเปล่า ใช่ป่ะครับ

เพราะฉะนั้นวิสัยทัศน์ของเราคือ ไม่ยอมเป็นโชว์ห่วยเด็ดขาด
ตรงนี้ขอให้เชื่อใจกันนะครับ ว่าเรากำลังจะเปลี่ยนแปลงไปสู่สิ่งที่ดีขึ้นจริงๆ

ชี้แจงกันก่อน!

เข้าใจว่าอันนี้คือความกังวลใจของสมาชิกทั้งหลาย ก็ต้องขออนุญาตชี้แจงครับ

1. ข้อมูลต่างๆที่เคยอยู่ในไดอารี่ระบบเก่า ยังคงเก็บอยู่เหมือนเดิมทุกๆอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่เขียน รูปภาพ คอมเม้นต์ และดีไซน์ธีม ไม่มีการลบออกแม้แต่อย่างเดียว เพียงแต่ว่าตอนนี้มันเข้าไปดูไม่ได้ชั่วคราว อันนี้ขอให้สบายใจ
2. ระบบของการย้ายคือ มันจะ COPY ข้อมูลจากของเก่าทั้งหมด ไปอยู่ในรูปแบบของระบบใหม่ โดยไม่ได้ไปแตะต้องข้อมูลของเดิมเลย
3. ตอนนี้เรากำลังทำระบบให้สามารถใช้ธีมระบบเก่าได้... นั่นหมายถึงว่าเรากำลังจะได้หน้าตาไดอารี่แบบเดิมกลับมาครับ... รอนิดนึงครับ

การย้ายระบบจะเสร็จเมื่อไหร่

ผมเปรียบเทียบนะครับว่า การย้ายตอนนี้มันจะเหมือนกับเราขนข้าวของ แล้วเข้าไปอยู่บ้านใหม่แบบเสร็จเรียบร้อย
แต่มันจะเหมือนกับว่า บ้านใหม่เราโครงสร้าง พื้นบ้าน หลังคา รั้ว ประตู อะไรที่สำคัญๆเสร็จหมดแล้ว เหลือแต่ว่า เราอยากจะได้บ้านสีอะไร กั้นห้องกันแบบไหน ประตู หน้าต่าง อยู่ตรงไหน อะไรประมาณนี้มากกว่า คือ กำลังปรับเปลี่ยน

ส่วนหนึ่งเพราะว่า สิ่งที่เราคิดกับสิ่งที่เป็นจริงที่พวกเราต้องการมันไม่เหมือนกัน
เราเองก็ไม่ทราบว่า คนที่อยู่ในบ้านนี้ต้องการอะไร แค่ไหน ก็ค่อยๆต่อเติมไปน่ะครับ

อีกส่วนหนึ่งก็คือ สิ่งที่เราทำและทดสอบในเครื่องของเราเอง มันไม่เหมือนกับที่ทดสอบกับคนเยอะๆจริงๆ
เพราะว่าเวลาที่เราทำสอบเอง มันผ่านไปได้ด้วยดีไม่มีปัญหา แต่พอใช้จริงๆแล้วมันมีปัญหา มันก็ต้องค่อยๆแก้ไข

ซึ่งตรงนี้คาดว่า ภายในสิ้นเดือนก.พ.นี้ ระบบจะนิ่งแล้วครับ

สิทธิประโยชน์ต่างๆของฟูลและฟรีเมม

ความจริงส่วนของฟูลเมมเบอร์ตรงนี้เรายังไม่ได้ยุบเลิกไปไหนนะครับ ยังคงมีอยู่
แถมเรายังต้องดูแลส่วนนี้ดีเป็นพิเศษด้วย เพราะว่าเค้าคือคนที่ Support ค่าใช้จ่ายต่างๆให้เรา
เพราะเว็บเราไม่มีรายได้อื่นนอกจากค่าสมาชิก ดังนั้นจึงขอชี้แจงดังนี้ครับ

1. ในระหว่างนี้ไม่มีการคิดเงินหรือตัดเงินค่าฟูลนะครับ โดยในระบบมีเหลืออยู่เท่าใดก็จะเป็นไปตามนั้นจนกว่าระบบเราจะนิ่ง ก็ประมาณ 1 มี.ค. ครับ ถึงจะกลับมารันระบบตัดเงินอีกที
2. ช่วงนี้เป็นช่วงของการร่วมแรงร่วมใจ คือ ทดลองระบบต่างๆจึงเปิดให้ทุกคนใช้ได้ทุก Feature รวมทั้งฟรีและฟูลเมมด้วย
3. เรื่องของการนับพื้นที่เก็บรูปคร่าวๆจะเป็นแบบนี้ครับ ฟรีเมม 10M (เพิ่มจากเดิม 5M) และฟูลเมมเริ่มที่ 100M (จากเดิม 30M) และจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆทุกครั้งที่ Refill
4. สิทธิประโยชน์อื่นๆ เราจะแจ้งให้ทราบอีกครั้งเมือระบบนิ่งครับ

เวลาแห่งการร่วมแรงร่วมใจ

ผมอยากจะบอกว่าช่วงนี้ถือเป็นช่วงที่ลำบากที่สุดของสังคม ของครอบครัวเรา (สตอรี่ไทย) รวมทั้งผมเองด้วย
เพราะมันทดสอบจิตใจพวกเราว่า เมื่อเกิดปัญหาต่างๆขึ้นอย่างนี้แล้ว เราพร้อมจะผ่านมันไปหรือไม่?
แล้ว หลังจากนี้ จะเหลือใครบ้างที่รักครอบครัวนี้

อาจจะมีบ้างที่อดรนทนไม่ได้ก็จากไป ที่ทำใจรับไม่ได้ก็เปลี่ยนไป... ทุกคนมีสิทธิ
แต่สุดท้ายแล้ว คนที่เหลืออยู่ คือ ผู้ที่ผ่านการทดสอบแล้ว และพร้อมจะเดินไปด้วยกันครับ

สุดท้ายแล้ว สิ่งที่ผมอยากจะขอจากทุกคน เมื่อได้ลองใช้งานแล้ว

1. คำแนะนำและข้อเสนอแนะ

2. ความผิดพลาด (Bug) ที่เจอ

และช่วยบอกกับคนที่คุณรู้จักและใช้สตอรี่ไทย ถึงสิ่งต่างๆเหล่านี้คือสิ่งที่เราอยากจะบอก

เท่านี้เองครับ

ขอบคุณครับ

สวัสดีเพื่อนๆสมาชิก และพี่น้องชาวสตอรี่ไทย

ตอนนี้ก็คงทราบแล้วว่าเว็บไซต์ของเราตอนนี้ได้มีการย้ายระบบใหม่ ซึ่งผมเข้าใจว่ายังมีความสับสน และไม่เข้าใจหลายๆอย่างๆ ที่ยังไม่ได้บอกให้ท่านทั้งหลายทราบ หรือบอกไปบ้างแล้ว แต่ไม่ประติดประต่อเท่าที่ควร
ดังนั้นจึงขอถือโอกาสนี้ แถลงการณ์ที่มาที่ไป และข้อสงสัยต่างๆมา ณ ที่นี้นะครับ

ที่มาที่ไป

ก่อนอื่นคงต้องเกริ่นกันก่อนถึงที่มาที่ไป คืออย่างนี้นะครับ สำหรับเว็บสตอรี่ไทย.คอม นี้เริ่มต้นมาตั้งแต่ประมาณปี 2544 โดยเป็นเว็บที่เอาไว้เขียนไดอารี่กันระหว่างพี่ๆน้องๆ และเพื่อนๆในกลุ่มสมัยที่ผมเรียนอยู่ วิศวะ ม.เกษตร หลังจากนั้นก็มีการบอกต่อๆกัน และขยายวงออกมาเรื่อยๆ จนมีสมาชิกมากขึ้นๆ

ระบบการทำงานนั้นเริ่มแรกเป็น Perl และต่อมาก็พัฒนาเป็น PHP แบบใช้ไฟล์เก็บข้อมูลและต่อเนื่องมาเป็น PHP + MySQL ซึ่งเวอร์ชั่นล่าสุดก่อนจะเปลี่ยนนี้ พัฒนาขึ้นเมื่อประมาณปี 2545-46 และหลังจากนั้นก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรใหม่ นอกจากการ design และแก้ bug ต่างๆที่เกิดขึ้น

สำหรับการพัฒนานี้ผมเองเป็นคนริเริ่มและทำเองมาตลอด โดยอาศัยเปิดหนังสือดูบ้าง ถามเพื่อนบ้าง และดูตัวอย่างจากเว็บและ Script ของคนอื่นบ้าง ซึ่งผมไม่ได้เรียนด้าน Programming มาโดยตรง (ผมจบ Materials Engineer ทั้ง 4 ปีเรียน Pascal ตัวเดียวที่เป็นภาษาโปรแกรม) ประกอบกับหลังจากทำโปรแกรมเสร็จ ผมมีอาการปวดหลัง ไหล่ และคอมากๆ ทำให้ผมคิดว่า ตัวเองคงไม่ค่อยเหมาะกับตรงนี้

หลังจากนั้นผมก็ผันตัวเองไปทำงานด้านพัฒนาสังคมกับเพื่อนๆ ประมาณ 2 ปี

ตัวเว็บเองก็ปล่อยให้มันทำงานไปเรื่อยๆ มีการจัด Meeting 2 ครั้งในช่วง 2 ปีแรก และจัดงานแฟร์ 1 ครั้ง เมื่อ 3 ปีก่อน (ช่วงหลังเกิด Tsunamiพอดี)

ข้อบกพร่องของระบบเก่า

1. ข้อมูลส่วนใหญ่เก็บไว้ในไฟล์ + database (ในส่วนของข้อมูล User+Diary) แต่การทำงานหลักๆจะอ่านและเขียนที่ไฟล์ ทำให้เมื่อมีการทำงานหนักๆ ไฟล์บางตัวสามารถหายไปได้ โดยไม่มีสาเหตุ

2. จากข้อแรกทำให้เกิดปัญหาประมาณว่า อัปไม่ติด ไดอารี่หาย รูปหาย

3. Hardware ที่รองรับ Load หรือการใช้งานของสมาชิกเป็นแบบแยกกันคือ www, database, picture แยกกัน ดังนั้นเวลาที่คนเข้าเว็บเยอะๆมันจะไปโหลดที่ www แล้วก็ไม่สามารถขยายได้ ทำให้เกิดอาการช้า เข้ายากเป็นต้น

4. สรุปปัญหาคือ เป็นเรื่องของการจัดเก็บข้อมูลเป็นหลัก

ทำไมต้องเปลี่ยน

เปรียบเทียบว่าตอนนี้เว็บของเราเหมือนร้านโชว์ห่วย
เป็นร้านเล็กๆ โต๊ะ ตู้ ชั้นวางของก็ทำอย่างง่าย ใช้คนเพียงแค่คนเดียว ตั้งแต่ซื้อของ วางสินค้า เช็คสต๊อก ไปจนถึงตอนคิดเงินลูกค้า ทีนี้พอร้านนี้มีลูกค้าเข้ามาเยอะขึ้น เกิดการบริการไม่ทัน ไม่ดีพอ นานๆไปลูกค้าก็น้อยลง ไม่ประทับใจ

เราบอกว่าไม่ต้องการเป็นโชว์ห่วย แต่ขอเป็นสะดวกซื้อแล้วกัน อย่าง 7 eleven หรือ FamilyMart ก็ได้
แต่คงไม่ตั้งเป็นเป็นขนาด Big C หรือ Lotus เพราะมันใหญ่ไป

ตรงนี้คือสิ่งที่ต้องการปรับเปลี่ยน คือ เรื่องระบบระเบียบ ความคล่องตัว เครื่องอำนวยความสะดวกต่างๆ
ทำให้มันใช้งานได้ง่ายๆ มีเสถียรภาพ มีความน่าเชื่อถือ
ซึ่งตรงนี้มันจะส่งผลถึงทั้งลูกค้าเก่าและลูกค้าใหม่ คือ มองไปอนาคตมันไม่ว่างเปล่า ใช่ป่ะครับ

เพราะฉะนั้นวิสัยทัศน์ของเราคือ ไม่ยอมเป็นโชว์ห่วยเด็ดขาด
ตรงนี้ขอให้เชื่อใจกันนะครับ ว่าเรากำลังจะเปลี่ยนแปลงไปสู่สิ่งที่ดีขึ้นจริงๆ

ชี้แจงกันก่อน!

เข้าใจว่าอันนี้คือความกังวลใจของสมาชิกทั้งหลาย ก็ต้องขออนุญาตชี้แจงครับ

1. ข้อมูลต่างๆที่เคยอยู่ในไดอารี่ระบบเก่า ยังคงเก็บอยู่เหมือนเดิมทุกๆอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่เขียน รูปภาพ คอมเม้นต์ และดีไซน์ธีม ไม่มีการลบออกแม้แต่อย่างเดียว เพียงแต่ว่าตอนนี้มันเข้าไปดูไม่ได้ชั่วคราว อันนี้ขอให้สบายใจ
2. ระบบของการย้ายคือ มันจะ COPY ข้อมูลจากของเก่าทั้งหมด ไปอยู่ในรูปแบบของระบบใหม่ โดยไม่ได้ไปแตะต้องข้อมูลของเดิมเลย
3. ตอนนี้เรากำลังทำระบบให้สามารถใช้ธีมระบบเก่าได้... นั่นหมายถึงว่าเรากำลังจะได้หน้าตาไดอารี่แบบเดิมกลับมาครับ... รอนิดนึงครับ

การย้ายระบบจะเสร็จเมื่อไหร่

ผมเปรียบเทียบนะครับว่า การย้ายตอนนี้มันจะเหมือนกับเราขนข้าวของ แล้วเข้าไปอยู่บ้านใหม่แบบเสร็จเรียบร้อย
แต่มันจะเหมือนกับว่า บ้านใหม่เราโครงสร้าง พื้นบ้าน หลังคา รั้ว ประตู อะไรที่สำคัญๆเสร็จหมดแล้ว เหลือแต่ว่า เราอยากจะได้บ้านสีอะไร กั้นห้องกันแบบไหน ประตู หน้าต่าง อยู่ตรงไหน อะไรประมาณนี้มากกว่า คือ กำลังปรับเปลี่ยน

ส่วนหนึ่งเพราะว่า สิ่งที่เราคิดกับสิ่งที่เป็นจริงที่พวกเราต้องการมันไม่เหมือนกัน
เราเองก็ไม่ทราบว่า คนที่อยู่ในบ้านนี้ต้องการอะไร แค่ไหน ก็ค่อยๆต่อเติมไปน่ะครับ

อีกส่วนหนึ่งก็คือ สิ่งที่เราทำและทดสอบในเครื่องของเราเอง มันไม่เหมือนกับที่ทดสอบกับคนเยอะๆจริงๆ
เพราะว่าเวลาที่เราทำสอบเอง มันผ่านไปได้ด้วยดีไม่มีปัญหา แต่พอใช้จริงๆแล้วมันมีปัญหา มันก็ต้องค่อยๆแก้ไข

ซึ่งตรงนี้คาดว่า ภายในสิ้นเดือนก.พ.นี้ ระบบจะนิ่งแล้วครับ

สิทธิประโยชน์ต่างๆของฟูลและฟรีเมม

ความจริงส่วนของฟูลเมมเบอร์ตรงนี้เรายังไม่ได้ยุบเลิกไปไหนนะครับ ยังคงมีอยู่
แถมเรายังต้องดูแลส่วนนี้ดีเป็นพิเศษด้วย เพราะว่าเค้าคือคนที่ Support ค่าใช้จ่ายต่างๆให้เรา
เพราะเว็บเราไม่มีรายได้อื่นนอกจากค่าสมาชิก ดังนั้นจึงขอชี้แจงดังนี้ครับ

1. ในระหว่างนี้ไม่มีการคิดเงินหรือตัดเงินค่าฟูลนะครับ โดยในระบบมีเหลืออยู่เท่าใดก็จะเป็นไปตามนั้นจนกว่าระบบเราจะนิ่ง ก็ประมาณ 1 มี.ค. ครับ ถึงจะกลับมารันระบบตัดเงินอีกที
2. ช่วงนี้เป็นช่วงของการร่วมแรงร่วมใจ คือ ทดลองระบบต่างๆจึงเปิดให้ทุกคนใช้ได้ทุก Feature รวมทั้งฟรีและฟูลเมมด้วย
3. เรื่องของการนับพื้นที่เก็บรูปคร่าวๆจะเป็นแบบนี้ครับ ฟรีเมม 10M (เพิ่มจากเดิม 5M) และฟูลเมมเริ่มที่ 100M (จากเดิม 30M) และจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆทุกครั้งที่ Refill
4. สิทธิประโยชน์อื่นๆ เราจะแจ้งให้ทราบอีกครั้งเมือระบบนิ่งครับ

เวลาแห่งการร่วมแรงร่วมใจ

ผมอยากจะบอกว่าช่วงนี้ถือเป็นช่วงที่ลำบากที่สุดของสังคม ของครอบครัวเรา (สตอรี่ไทย) รวมทั้งผมเองด้วย
เพราะมันทดสอบจิตใจพวกเราว่า เมื่อเกิดปัญหาต่างๆขึ้นอย่างนี้แล้ว เราพร้อมจะผ่านมันไปหรือไม่?
แล้ว หลังจากนี้ จะเหลือใครบ้างที่รักครอบครัวนี้

อาจจะมีบ้างที่อดรนทนไม่ได้ก็จากไป ที่ทำใจรับไม่ได้ก็เปลี่ยนไป... ทุกคนมีสิทธิ
แต่สุดท้ายแล้ว คนที่เหลืออยู่ คือ ผู้ที่ผ่านการทดสอบแล้ว และพร้อมจะเดินไปด้วยกันครับ

สุดท้ายแล้ว สิ่งที่ผมอยากจะขอจากทุกคน เมื่อได้ลองใช้งานแล้ว

1. คำแนะนำและข้อเสนอแนะ

2. ความผิดพลาด (Bug) ที่เจอ

และช่วยบอกกับคนที่คุณรู้จักและใช้สตอรี่ไทย ถึงสิ่งต่างๆเหล่านี้คือสิ่งที่เราอยากจะบอก

เท่านี้เองครับ

ขอบคุณครับ

อันที่จริงความอดทนคนเรา ค่อนข้างมีจำกัดนะครับ
แล้วตอนนี้ก็ชัดจะหมดไปเรื่อยๆ

เข้าใจกันไหมว่า ตอนนี้คือมันอยู่ในช่วงลองผิดลองถูก ตั้งใจว่าจะแก้ไขไปเรื่อยๆจนถึงสิ้นเดือนนี้
ทุกครั้งที่มีการเปลี่ยนแปลง มันคือการต้องปรับตัว
แต่ไม่ใช่ตีโพยตีพาย... ตอนนี้ข้อมูลทุกๆอย่าง ก็ยังเก็บไว้ให้ทุกๆอย่างนะ

มันจะเป็นประโยชน์กว่าไหม ที่จะมาบอกว่าให้เราแก้ไขตรงไหน อย่างไร อันไหนคือสิ่งที่ต้องการจริงๆ
มากกว่าจะมาบอกว่า "เสียความรู้สึก" "ผิดหวัง" "เสียใจ"

ก็ขออนุญาตบอกไว้ต้องนี้เลยว่า
ขอเนื้อๆเน้นๆเลยนะ อันไหนที่คนอื่นพูดไว้แล้วในประเด็นๆนั้น กรุณาอย่ามาซ้ำอีก
รวมทั้งซ้ำเติม กดดัน บีบคั้นอะไรอย่างนี้ พอได้แล้วนะ

จะได้เดินหน้ากันต่อไป ทำงานกันต่อไปสบายๆใจด้วยกัน พูดกันดีๆ มีวุฒิภาวะกันหน่อย
ผมบอกได้เลยว่า ไม่ได้เดือนร้อนนะครับ ถ้าไม่ได้ทำเว็บไซต์นี้ต่อๆไป

ที่ยังเดินหน้า กัดฟันทำงานกัน คือ ด้วยความเชื่อว่า สังคมนี้มันมีประโยชน์กับคนหลายๆคน
เป็นที่ระบาย และ absorb ปัญหาต่างๆ เป็นที่ให้เราได้เข้ามาพบมาแชร์อะไรต่างๆกัน

ผมยังสงสัยว่า นี่มันเป็นความเชื่อที่ถูกไหม คุณตอบผมได้ไหม?

เท่าที่ฟังมานี่ปัญหาอย่างเดียวเลยคือ ตกแต่งไดอารี่ไม่ได้มากเหมือนเดิม ไม่อิสระ ไม่คุ้นเคย
มองกันที่เปลือกกันเกินไปไหม ประโยชน์ของมันจริงๆคืออะไร?
เขียนไดอารี่เพื่ออะไรกัน?

มีใครไหมอยากจะทำงานเสร็จแล้วก็โดนด่า.. ไม่มีใครหรอก อยากจะเปลืองตัวให้คนด่า
ผมเอาระบบเก่ากลับมาก็ได้ แล้วไง?

คุณอัปไดอารี่แล้วหาย แล้วคุณโทษใคร?
คุณอัปรูปแล้วมันไม่อยู่ แล้วคุณโทษใคร?
คุณเขียน comment ไม่ติดแล้วคุณโทษใคร?
คุณแต่งไดอารี่ของคุณ แล้วเกิดปัญหา คุณถามใคร?

มันก็ยังมีปัญหาอยู่ดี เพียงแต่คุณคุ้นกับมันแล้ว เลยไม่ออกมาตีโพยตีพาย

คุณเคยสังเกตไหมว่า ทำไมร้านโชว์ห่วยมันถึงตายไปๆ ที่อยู่ได้ก็แค่ประคองตัว?

ร้านโชว์ห่วย สมัยก่อนผมก็ซื้อของ... บางร้านก็เวลาเข้าไป รู้จักกันเค้าก็ถาม... เออเป็นไงบ้าง เรียนอะไร ทำงานที่ไหน สบายดีไหมอย่างไร
ถามสาระทุกข์สุขดิบกัน นี่คือ รู้จักกัน คุ้ยเคย กากีนั้ง

แต่ทำไมเวลาผ่านไป แล้วคุณอุดหนุนร้านโชว์ห่วยน้อยลงล่ะ?
คุณก็ซื้อแค่ น้ำชา กาแฟ โอเลี้ยง อะไรเล็กๆน้อยๆ
คุณเคยชินกับเค้าแล้ว... ทำไมต้องไป Big C ไป Lotus ล่ะ

คำตอบคือ...

นั่นมันเป็นอดีตไปแล้ว สิ่งที่ผู้คนสนใจและเราในฐานะผู้ประกอบการณ์คืออนาคต
เพราะลูกค้าเราไม่ได้มีแต่ คุณ คุณ คุณ ในวันนี้เท่านั้น

คุณอย่ามาบอกว่าผมไม่สนใจคุณ ที่เป็นปัจจุบัน... ถ้าไม่สนใจ ผมไม่มาเขียนอะไรแบบนี้หรอก ผมก็อยู่ของผมชิวๆ

แต่... เวลามันต้องหมุนไปเสมอ

คนต้องอายุมากขึ้นๆ พวกคุณพอเรียนจบแล้ว ทำงานก็ คุณเองก็ค่อยๆจากไปจากเว็บนี้เหมือนกัน
ทำไมผมจะไม่รู้ว่า วงจรเว็บเราเป็นยังไง?

เอาอย่างนี้ผมจะอธิบายให้ฟัง...

เริ่มแรกแทบจะ 80-90% เข้ามาที่นี่ มาเขียนที่นี่เพราะมีเพื่อน มีคนรู้จัก ซึ่งส่วนใหญ่คือ อยู่ในวัยรุ่น วันมัธยม
นั่นเพราะวันรุ่นมองว่า ที่นี่มันมีของเล่นเยอะ ตกแต่งได้มาก ก็เข้ามาเล่นกัน
ใส่ Javascript อิรุงตุงนังไปหมด ลองผิดลองถูก ทำโน่นทำนี่ได้มากมาย อย่างที่ในห้องเรียนไม่มีสอน

พอถึงเวลาเรียนวิชาทำเว็บ ก็ยิ้มกันเลย คือ ทำได้ ทำกันอยู่แล้ว..

แต่หลังจากนั้น วงจรของมั้นคือ พอนานๆเข้า เริ่มจะโตขึ้น ก็มีมุมมองต่างไป
เอ๊ะ กลายเป็นว่า มองไปทางไหนมันก็มีแต่เว็บเละๆเน่าๆ เขียนอะไรกันก้ไม่รู้ ตามประสา

เราเองเคยเป็นเด็กมาก่อน เราก็เข้าใจ มันอยู่ในช่วงที่เป็นอย่างนี้ เราก็เป็นเหมือนกัน

แต่พอเราโตขึ้น เราก็อยากจะแสวงหาอะไรที่มีสาระมีความคิดมากขึ้น
ซึ่ง พื้นที่ตรงนี้มันไม่เหมาะแล้ว เพราะมีแต่คนเล่นสนุกเท่านั้น

นั่นเพราะว่า การที่คนมุ่งเน้นไปที่การตกแต่งไดอารี่กัน มันทำมองข้ามสิ่งที่เป็นสาระสำคัญ คือ การเขียน
ไม่ต้องเขียนดีถึงขั้นแต่งขาย หรือเป็นอาชีพหรอกคับ แค่เขียนให้อ่านรู้เรื่อง มีความใส่ใจหน่อยก็พอ
แค่นี้ก็ประเทืองสังคม มากมายแล้ว

แต่เพราะว่าที่ผ่านมา มันไม่เคยมีใครมาทำ มารณรงค์ตรงนี้
ผมเองก็มีส่วนผิด ที่ปล่อยปละละเลย ถ้ามีลูก เค้าก็คงเป็นเด็กมีปัญหา ติดเพื่อน ติดยาอะไรไปแล้ว

พอตอนหลัง เรากลับมาสนใจ ใส่ใจ วางแผนให้ดี มองต่อไปให้เห็นอนาคต
ทำระบบให้มันเสถียร ตกแต่งไดอารี่อะไรให้มันง่ายๆ
คนเข้ามาใหม่ เค้าจะได้มีความประทับใจ เล่นให้น้อยลงหน่อย ตั้งใจเขียนมากขึ้น อะไรประมาณนี้
campaign ต่างๆเราก็เตรียมไว้ มีเกมส์ให้เล่นสนุกๆ มีของรางวัล มีประกวด ให้ความใส่ใจกันมากๆขึ้น

พูดไปพูดมา มันก็คือ ความผิดผมเองแหละ
ด่าผมเลยดีกว่าไหม ด่าแรงๆ

พี่มันแย่ พี่มันเลว พี่มันไม่มีความรับผิดชอบ พี่มันไม่ใส่ใจ

พอใจป่ะคับ

ทีนี้ถ้าคุณเริ่มเข้าใจผมแล้วว่ามันเป็นยังไง ผมไม่อยากเป็นโชว์ห่วยที่ล้มตายได้
ถ้าคุณจะมีน้ำใจก็ช่วย บอกเพื่อนฝูง บอกคนที่เกี่ยวข้อง แชร์ๆไอเดียกัน บอกเค้าว่าเป็นอย่างนี้ๆ
อย่างน้อยคนจะได้ด่าผมน้อยลงหน่อย และเข้าใจกันมากขึ้น

แต่ถ้ายังไม่เข้าใจก็ ด่าผมอีกได้นะครับ
เอาเลยครับ แต่ด่าแล้วขอให้จบนะ  ผมขอแค่นี้แหละ

เสร็จแล้ว ทีนี้จะได้ทำงานต่อครับ
ขอบคุณที่อุตสาห์อ่านจบ

นายกร

สวัสดีเพื่อนๆสมาชิก และพี่น้องชาวสตอรี่ไทย

ตอนนี้ก็คงทราบแล้วว่าเว็บไซต์ของเราตอนนี้ได้มีการย้ายระบบใหม่ ซึ่งผมเข้าใจว่ายังมีความสับสน และไม่เข้าใจหลายๆอย่างๆ ที่ยังไม่ได้บอกให้ท่านทั้งหลายทราบ หรือบอกไปบ้างแล้ว แต่ไม่ประติดประต่อเท่าที่ควร
ดังนั้นจึงขอถือโอกาสนี้ แถลงการณ์ที่มาที่ไป และข้อสงสัยต่างๆมา ณ ที่นี้นะครับ

ที่มาที่ไป

ก่อนอื่นคงต้องเกริ่นกันก่อนถึงที่มาที่ไป คืออย่างนี้นะครับ สำหรับเว็บสตอรี่ไทย.คอม นี้เริ่มต้นมาตั้งแต่ประมาณปี 2544 โดยเป็นเว็บที่เอาไว้เขียนไดอารี่กันระหว่างพี่ๆน้องๆ และเพื่อนๆในกลุ่มสมัยที่ผมเรียนอยู่ วิศวะ ม.เกษตร หลังจากนั้นก็มีการบอกต่อๆกัน และขยายวงออกมาเรื่อยๆ จนมีสมาชิกมากขึ้นๆ

ระบบการทำงานนั้นเริ่มแรกเป็น Perl และต่อมาก็พัฒนาเป็น PHP แบบใช้ไฟล์เก็บข้อมูลและต่อเนื่องมาเป็น PHP + MySQL ซึ่งเวอร์ชั่นล่าสุดก่อนจะเปลี่ยนนี้ พัฒนาขึ้นเมื่อประมาณปี 2545-46 และหลังจากนั้นก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรใหม่ นอกจากการ design และแก้ bug ต่างๆที่เกิดขึ้น

สำหรับการพัฒนานี้ผมเองเป็นคนริเริ่มและทำเองมาตลอด โดยอาศัยเปิดหนังสือดูบ้าง ถามเพื่อนบ้าง และดูตัวอย่างจากเว็บและ Script ของคนอื่นบ้าง ซึ่งผมไม่ได้เรียนด้าน Programming มาโดยตรง (ผมจบ Materials Engineer ทั้ง 4 ปีเรียน Pascal ตัวเดียวที่เป็นภาษาโปรแกรม) ประกอบกับหลังจากทำโปรแกรมเสร็จ ผมมีอาการปวดหลัง ไหล่ และคอมากๆ ทำให้ผมคิดว่า ตัวเองคงไม่ค่อยเหมาะกับตรงนี้

หลังจากนั้นผมก็ผันตัวเองไปทำงานด้านพัฒนาสังคมกับเพื่อนๆ ประมาณ 2 ปี

ตัวเว็บเองก็ปล่อยให้มันทำงานไปเรื่อยๆ มีการจัด Meeting 2 ครั้งในช่วง 2 ปีแรก และจัดงานแฟร์ 1 ครั้ง เมื่อ 3 ปีก่อน (ช่วงหลังเกิด Tsunamiพอดี)

ข้อบกพร่องของระบบเก่า

1. ข้อมูลส่วนใหญ่เก็บไว้ในไฟล์ + database (ในส่วนของข้อมูล User+Diary) แต่การทำงานหลักๆจะอ่านและเขียนที่ไฟล์ ทำให้เมื่อมีการทำงานหนักๆ ไฟล์บางตัวสามารถหายไปได้ โดยไม่มีสาเหตุ

2. จากข้อแรกทำให้เกิดปัญหาประมาณว่า อัปไม่ติด ไดอารี่หาย รูปหาย

3. Hardware ที่รองรับ Load หรือการใช้งานของสมาชิกเป็นแบบแยกกันคือ www, database, picture แยกกัน ดังนั้นเวลาที่คนเข้าเว็บเยอะๆมันจะไปโหลดที่ www แล้วก็ไม่สามารถขยายได้ ทำให้เกิดอาการช้า เข้ายากเป็นต้น

4. สรุปปัญหาคือ เป็นเรื่องของการจัดเก็บข้อมูลเป็นหลัก

ทำไมต้องเปลี่ยน

เปรียบเทียบว่าตอนนี้เว็บของเราเหมือนร้านโชว์ห่วย
เป็นร้านเล็กๆ โต๊ะ ตู้ ชั้นวางของก็ทำอย่างง่าย ใช้คนเพียงแค่คนเดียว ตั้งแต่ซื้อของ วางสินค้า เช็คสต๊อก ไปจนถึงตอนคิดเงินลูกค้า ทีนี้พอร้านนี้มีลูกค้าเข้ามาเยอะขึ้น เกิดการบริการไม่ทัน ไม่ดีพอ นานๆไปลูกค้าก็น้อยลง ไม่ประทับใจ

เราบอกว่าไม่ต้องการเป็นโชว์ห่วย แต่ขอเป็นสะดวกซื้อแล้วกัน อย่าง 7 eleven หรือ FamilyMart ก็ได้
แต่คงไม่ตั้งเป็นเป็นขนาด Big C หรือ Lotus เพราะมันใหญ่ไป

ตรงนี้คือสิ่งที่ต้องการปรับเปลี่ยน คือ เรื่องระบบระเบียบ ความคล่องตัว เครื่องอำนวยความสะดวกต่างๆ
ทำให้มันใช้งานได้ง่ายๆ มีเสถียรภาพ มีความน่าเชื่อถือ
ซึ่งตรงนี้มันจะส่งผลถึงทั้งลูกค้าเก่าและลูกค้าใหม่ คือ มองไปอนาคตมันไม่ว่างเปล่า ใช่ป่ะครับ

เพราะฉะนั้นวิสัยทัศน์ของเราคือ ไม่ยอมเป็นโชว์ห่วยเด็ดขาด
ตรงนี้ขอให้เชื่อใจกันนะครับ ว่าเรากำลังจะเปลี่ยนแปลงไปสู่สิ่งที่ดีขึ้นจริงๆ

ชี้แจงกันก่อน!

เข้าใจว่าอันนี้คือความกังวลใจของสมาชิกทั้งหลาย ก็ต้องขออนุญาตชี้แจงครับ

1. ข้อมูลต่างๆที่เคยอยู่ในไดอารี่ระบบเก่า ยังคงเก็บอยู่เหมือนเดิมทุกๆอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่เขียน รูปภาพ คอมเม้นต์ และดีไซน์ธีม ไม่มีการลบออกแม้แต่อย่างเดียว เพียงแต่ว่าตอนนี้มันเข้าไปดูไม่ได้ชั่วคราว อันนี้ขอให้สบายใจ
2. ระบบของการย้ายคือ มันจะ COPY ข้อมูลจากของเก่าทั้งหมด ไปอยู่ในรูปแบบของระบบใหม่ โดยไม่ได้ไปแตะต้องข้อมูลของเดิมเลย
3. ตอนนี้เรากำลังทำระบบให้สามารถใช้ธีมระบบเก่าได้... นั่นหมายถึงว่าเรากำลังจะได้หน้าตาไดอารี่แบบเดิมกลับมาครับ... รอนิดนึงครับ

การย้ายระบบจะเสร็จเมื่อไหร่

ผมเปรียบเทียบนะครับว่า การย้ายตอนนี้มันจะเหมือนกับเราขนข้าวของ แล้วเข้าไปอยู่บ้านใหม่แบบเสร็จเรียบร้อย
แต่มันจะเหมือนกับว่า บ้านใหม่เราโครงสร้าง พื้นบ้าน หลังคา รั้ว ประตู อะไรที่สำคัญๆเสร็จหมดแล้ว เหลือแต่ว่า เราอยากจะได้บ้านสีอะไร กั้นห้องกันแบบไหน ประตู หน้าต่าง อยู่ตรงไหน อะไรประมาณนี้มากกว่า คือ กำลังปรับเปลี่ยน

ส่วนหนึ่งเพราะว่า สิ่งที่เราคิดกับสิ่งที่เป็นจริงที่พวกเราต้องการมันไม่เหมือนกัน
เราเองก็ไม่ทราบว่า คนที่อยู่ในบ้านนี้ต้องการอะไร แค่ไหน ก็ค่อยๆต่อเติมไปน่ะครับ

อีกส่วนหนึ่งก็คือ สิ่งที่เราทำและทดสอบในเครื่องของเราเอง มันไม่เหมือนกับที่ทดสอบกับคนเยอะๆจริงๆ
เพราะว่าเวลาที่เราทำสอบเอง มันผ่านไปได้ด้วยดีไม่มีปัญหา แต่พอใช้จริงๆแล้วมันมีปัญหา มันก็ต้องค่อยๆแก้ไข

ซึ่งตรงนี้คาดว่า ภายในสิ้นเดือนก.พ.นี้ ระบบจะนิ่งแล้วครับ

สิทธิประโยชน์ต่างๆของฟูลและฟรีเมม

ความจริงส่วนของฟูลเมมเบอร์ตรงนี้เรายังไม่ได้ยุบเลิกไปไหนนะครับ ยังคงมีอยู่
แถมเรายังต้องดูแลส่วนนี้ดีเป็นพิเศษด้วย เพราะว่าเค้าคือคนที่ Support ค่าใช้จ่ายต่างๆให้เรา
เพราะเว็บเราไม่มีรายได้อื่นนอกจากค่าสมาชิก ดังนั้นจึงขอชี้แจงดังนี้ครับ

1. ในระหว่างนี้ไม่มีการคิดเงินหรือตัดเงินค่าฟูลนะครับ โดยในระบบมีเหลืออยู่เท่าใดก็จะเป็นไปตามนั้นจนกว่าระบบเราจะนิ่ง ก็ประมาณ 1 มี.ค. ครับ ถึงจะกลับมารันระบบตัดเงินอีกที
2. ช่วงนี้เป็นช่วงของการร่วมแรงร่วมใจ คือ ทดลองระบบต่างๆจึงเปิดให้ทุกคนใช้ได้ทุก Feature รวมทั้งฟรีและฟูลเมมด้วย
3. เรื่องของการนับพื้นที่เก็บรูปคร่าวๆจะเป็นแบบนี้ครับ ฟรีเมม 10M (เพิ่มจากเดิม 5M) และฟูลเมมเริ่มที่ 100M (จากเดิม 30M) และจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆทุกครั้งที่ Refill
4. สิทธิประโยชน์อื่นๆ เราจะแจ้งให้ทราบอีกครั้งเมือระบบนิ่งครับ

เวลาแห่งการร่วมแรงร่วมใจ

ผมอยากจะบอกว่าช่วงนี้ถือเป็นช่วงที่ลำบากที่สุดของสังคม ของครอบครัวเรา (สตอรี่ไทย) รวมทั้งผมเองด้วย
เพราะมันทดสอบจิตใจพวกเราว่า เมื่อเกิดปัญหาต่างๆขึ้นอย่างนี้แล้ว เราพร้อมจะผ่านมันไปหรือไม่?
แล้ว หลังจากนี้ จะเหลือใครบ้างที่รักครอบครัวนี้

อาจจะมีบ้างที่อดรนทนไม่ได้ก็จากไป ที่ทำใจรับไม่ได้ก็เปลี่ยนไป... ทุกคนมีสิทธิ
แต่สุดท้ายแล้ว คนที่เหลืออยู่ คือ ผู้ที่ผ่านการทดสอบแล้ว และพร้อมจะเดินไปด้วยกันครับ

สุดท้ายแล้ว สิ่งที่ผมอยากจะขอจากทุกคน เมื่อได้ลองใช้งานแล้ว

1. คำแนะนำและข้อเสนอแนะ

2. ความผิดพลาด (Bug) ที่เจอ

และช่วยบอกกับคนที่คุณรู้จักและใช้สตอรี่ไทย ถึงสิ่งต่างๆเหล่านี้คือสิ่งที่เราอยากจะบอก

เท่านี้เองครับ

ขอบคุณครับ

อันที่จริงความอดทนคนเรา ค่อนข้างมีจำกัดนะครับ
แล้วตอนนี้ก็ชัดจะหมดไปเรื่อยๆ

เข้าใจกันไหมว่า ตอนนี้คือมันอยู่ในช่วงลองผิดลองถูก ตั้งใจว่าจะแก้ไขไปเรื่อยๆจนถึงสิ้นเดือนนี้
ทุกครั้งที่มีการเปลี่ยนแปลง มันคือการต้องปรับตัว
แต่ไม่ใช่ตีโพยตีพาย... ตอนนี้ข้อมูลทุกๆอย่าง ก็ยังเก็บไว้ให้ทุกๆอย่างนะ

มันจะเป็นประโยชน์กว่าไหม ที่จะมาบอกว่าให้เราแก้ไขตรงไหน อย่างไร อันไหนคือสิ่งที่ต้องการจริงๆ
มากกว่าจะมาบอกว่า "เสียความรู้สึก" "ผิดหวัง" "เสียใจ"

ก็ขออนุญาตบอกไว้ต้องนี้เลยว่า
ขอเนื้อๆเน้นๆเลยนะ อันไหนที่คนอื่นพูดไว้แล้วในประเด็นๆนั้น กรุณาอย่ามาซ้ำอีก
รวมทั้งซ้ำเติม กดดัน บีบคั้นอะไรอย่างนี้ พอได้แล้วนะ

จะได้เดินหน้ากันต่อไป ทำงานกันต่อไปสบายๆใจด้วยกัน พูดกันดีๆ มีวุฒิภาวะกันหน่อย
ผมบอกได้เลยว่า ไม่ได้เดือนร้อนนะครับ ถ้าไม่ได้ทำเว็บไซต์นี้ต่อๆไป

ที่ยังเดินหน้า กัดฟันทำงานกัน คือ ด้วยความเชื่อว่า สังคมนี้มันมีประโยชน์กับคนหลายๆคน
เป็นที่ระบาย และ absorb ปัญหาต่างๆ เป็นที่ให้เราได้เข้ามาพบมาแชร์อะไรต่างๆกัน

ผมยังสงสัยว่า นี่มันเป็นความเชื่อที่ถูกไหม คุณตอบผมได้ไหม?

เท่าที่ฟังมานี่ปัญหาอย่างเดียวเลยคือ ตกแต่งไดอารี่ไม่ได้มากเหมือนเดิม ไม่อิสระ ไม่คุ้นเคย
มองกันที่เปลือกกันเกินไปไหม ประโยชน์ของมันจริงๆคืออะไร?
เขียนไดอารี่เพื่ออะไรกัน?

มีใครไหมอยากจะทำงานเสร็จแล้วก็โดนด่า.. ไม่มีใครหรอก อยากจะเปลืองตัวให้คนด่า
ผมเอาระบบเก่ากลับมาก็ได้ แล้วไง?

คุณอัปไดอารี่แล้วหาย แล้วคุณโทษใคร?
คุณอัปรูปแล้วมันไม่อยู่ แล้วคุณโทษใคร?
คุณเขียน comment ไม่ติดแล้วคุณโทษใคร?
คุณแต่งไดอารี่ของคุณ แล้วเกิดปัญหา คุณถามใคร?

มันก็ยังมีปัญหาอยู่ดี เพียงแต่คุณคุ้นกับมันแล้ว เลยไม่ออกมาตีโพยตีพาย

คุณเคยสังเกตไหมว่า ทำไมร้านโชว์ห่วยมันถึงตายไปๆ ที่อยู่ได้ก็แค่ประคองตัว?

ร้านโชว์ห่วย สมัยก่อนผมก็ซื้อของ... บางร้านก็เวลาเข้าไป รู้จักกันเค้าก็ถาม... เออเป็นไงบ้าง เรียนอะไร ทำงานที่ไหน สบายดีไหมอย่างไร
ถามสาระทุกข์สุขดิบกัน นี่คือ รู้จักกัน คุ้ยเคย กากีนั้ง

แต่ทำไมเวลาผ่านไป แล้วคุณอุดหนุนร้านโชว์ห่วยน้อยลงล่ะ?
คุณก็ซื้อแค่ น้ำชา กาแฟ โอเลี้ยง อะไรเล็กๆน้อยๆ
คุณเคยชินกับเค้าแล้ว... ทำไมต้องไป Big C ไป Lotus ล่ะ

คำตอบคือ...

นั่นมันเป็นอดีตไปแล้ว สิ่งที่ผู้คนสนใจและเราในฐานะผู้ประกอบการณ์คืออนาคต
เพราะลูกค้าเราไม่ได้มีแต่ คุณ คุณ คุณ ในวันนี้เท่านั้น

คุณอย่ามาบอกว่าผมไม่สนใจคุณ ที่เป็นปัจจุบัน... ถ้าไม่สนใจ ผมไม่มาเขียนอะไรแบบนี้หรอก ผมก็อยู่ของผมชิวๆ

แต่... เวลามันต้องหมุนไปเสมอ

คนต้องอายุมากขึ้นๆ พวกคุณพอเรียนจบแล้ว ทำงานก็ คุณเองก็ค่อยๆจากไปจากเว็บนี้เหมือนกัน
ทำไมผมจะไม่รู้ว่า วงจรเว็บเราเป็นยังไง?

เอาอย่างนี้ผมจะอธิบายให้ฟัง...

เริ่มแรกแทบจะ 80-90% เข้ามาที่นี่ มาเขียนที่นี่เพราะมีเพื่อน มีคนรู้จัก ซึ่งส่วนใหญ่คือ อยู่ในวัยรุ่น วันมัธยม
นั่นเพราะวันรุ่นมองว่า ที่นี่มันมีของเล่นเยอะ ตกแต่งได้มาก ก็เข้ามาเล่นกัน
ใส่ Javascript อิรุงตุงนังไปหมด ลองผิดลองถูก ทำโน่นทำนี่ได้มากมาย อย่างที่ในห้องเรียนไม่มีสอน

พอถึงเวลาเรียนวิชาทำเว็บ ก็ยิ้มกันเลย คือ ทำได้ ทำกันอยู่แล้ว..

แต่หลังจากนั้น วงจรของมั้นคือ พอนานๆเข้า เริ่มจะโตขึ้น ก็มีมุมมองต่างไป
เอ๊ะ กลายเป็นว่า มองไปทางไหนมันก็มีแต่เว็บเละๆเน่าๆ เขียนอะไรกันก้ไม่รู้ ตามประสา

เราเองเคยเป็นเด็กมาก่อน เราก็เข้าใจ มันอยู่ในช่วงที่เป็นอย่างนี้ เราก็เป็นเหมือนกัน

แต่พอเราโตขึ้น เราก็อยากจะแสวงหาอะไรที่มีสาระมีความคิดมากขึ้น
ซึ่ง พื้นที่ตรงนี้มันไม่เหมาะแล้ว เพราะมีแต่คนเล่นสนุกเท่านั้น

นั่นเพราะว่า การที่คนมุ่งเน้นไปที่การตกแต่งไดอารี่กัน มันทำมองข้ามสิ่งที่เป็นสาระสำคัญ คือ การเขียน
ไม่ต้องเขียนดีถึงขั้นแต่งขาย หรือเป็นอาชีพหรอกคับ แค่เขียนให้อ่านรู้เรื่อง มีความใส่ใจหน่อยก็พอ
แค่นี้ก็ประเทืองสังคม มากมายแล้ว

แต่เพราะว่าที่ผ่านมา มันไม่เคยมีใครมาทำ มารณรงค์ตรงนี้
ผมเองก็มีส่วนผิด ที่ปล่อยปละละเลย ถ้ามีลูก เค้าก็คงเป็นเด็กมีปัญหา ติดเพื่อน ติดยาอะไรไปแล้ว

พอตอนหลัง เรากลับมาสนใจ ใส่ใจ วางแผนให้ดี มองต่อไปให้เห็นอนาคต
ทำระบบให้มันเสถียร ตกแต่งไดอารี่อะไรให้มันง่ายๆ
คนเข้ามาใหม่ เค้าจะได้มีความประทับใจ เล่นให้น้อยลงหน่อย ตั้งใจเขียนมากขึ้น อะไรประมาณนี้
campaign ต่างๆเราก็เตรียมไว้ มีเกมส์ให้เล่นสนุกๆ มีของรางวัล มีประกวด ให้ความใส่ใจกันมากๆขึ้น

พูดไปพูดมา มันก็คือ ความผิดผมเองแหละ
ด่าผมเลยดีกว่าไหม ด่าแรงๆ

พี่มันแย่ พี่มันเลว พี่มันไม่มีความรับผิดชอบ พี่มันไม่ใส่ใจ

พอใจป่ะคับ

ทีนี้ถ้าคุณเริ่มเข้าใจผมแล้วว่ามันเป็นยังไง ผมไม่อยากเป็นโชว์ห่วยที่ล้มตายได้
ถ้าคุณจะมีน้ำใจก็ช่วย บอกเพื่อนฝูง บอกคนที่เกี่ยวข้อง แชร์ๆไอเดียกัน บอกเค้าว่าเป็นอย่างนี้ๆ
อย่างน้อยคนจะได้ด่าผมน้อยลงหน่อย และเข้าใจกันมากขึ้น

แต่ถ้ายังไม่เข้าใจก็ ด่าผมอีกได้นะครับ
เอาเลยครับ แต่ด่าแล้วขอให้จบนะ  ผมขอแค่นี้แหละ

เสร็จแล้ว ทีนี้จะได้ทำงานต่อครับ
ขอบคุณที่อุตสาห์อ่านจบ

นายกร

โอเค.. อันนี้มาว่ากันถึงเรื่องการแปลงการไดอารี่เก่า ของเรามาเป็นแบบใหม่นะครับ

ส่วนเรื่องที่ร้องเรียนเอาไว้ที่ post สรุปปัญหานะ ผม update แล้ว

สวัสดีเพื่อนๆสมาชิก และพี่น้องชาวสตอรี่ไทย

ตอนนี้ก็คงทราบแล้วว่าเว็บไซต์ของเราตอนนี้ได้มีการย้ายระบบใหม่ ซึ่งผมเข้าใจว่ายังมีความสับสน และไม่เข้าใจหลายๆอย่างๆ ที่ยังไม่ได้บอกให้ท่านทั้งหลายทราบ หรือบอกไปบ้างแล้ว แต่ไม่ประติดประต่อเท่าที่ควร
ดังนั้นจึงขอถือโอกาสนี้ แถลงการณ์ที่มาที่ไป และข้อสงสัยต่างๆมา ณ ที่นี้นะครับ

ที่มาที่ไป

ก่อนอื่นคงต้องเกริ่นกันก่อนถึงที่มาที่ไป คืออย่างนี้นะครับ สำหรับเว็บสตอรี่ไทย.คอม นี้เริ่มต้นมาตั้งแต่ประมาณปี 2544 โดยเป็นเว็บที่เอาไว้เขียนไดอารี่กันระหว่างพี่ๆน้องๆ และเพื่อนๆในกลุ่มสมัยที่ผมเรียนอยู่ วิศวะ ม.เกษตร หลังจากนั้นก็มีการบอกต่อๆกัน และขยายวงออกมาเรื่อยๆ จนมีสมาชิกมากขึ้นๆ

ระบบการทำงานนั้นเริ่มแรกเป็น Perl และต่อมาก็พัฒนาเป็น PHP แบบใช้ไฟล์เก็บข้อมูลและต่อเนื่องมาเป็น PHP + MySQL ซึ่งเวอร์ชั่นล่าสุดก่อนจะเปลี่ยนนี้ พัฒนาขึ้นเมื่อประมาณปี 2545-46 และหลังจากนั้นก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรใหม่ นอกจากการ design และแก้ bug ต่างๆที่เกิดขึ้น

สำหรับการพัฒนานี้ผมเองเป็นคนริเริ่มและทำเองมาตลอด โดยอาศัยเปิดหนังสือดูบ้าง ถามเพื่อนบ้าง และดูตัวอย่างจากเว็บและ Script ของคนอื่นบ้าง ซึ่งผมไม่ได้เรียนด้าน Programming มาโดยตรง (ผมจบ Materials Engineer ทั้ง 4 ปีเรียน Pascal ตัวเดียวที่เป็นภาษาโปรแกรม) ประกอบกับหลังจากทำโปรแกรมเสร็จ ผมมีอาการปวดหลัง ไหล่ และคอมากๆ ทำให้ผมคิดว่า ตัวเองคงไม่ค่อยเหมาะกับตรงนี้

หลังจากนั้นผมก็ผันตัวเองไปทำงานด้านพัฒนาสังคมกับเพื่อนๆ ประมาณ 2 ปี

ตัวเว็บเองก็ปล่อยให้มันทำงานไปเรื่อยๆ มีการจัด Meeting 2 ครั้งในช่วง 2 ปีแรก และจัดงานแฟร์ 1 ครั้ง เมื่อ 3 ปีก่อน (ช่วงหลังเกิด Tsunamiพอดี)

ข้อบกพร่องของระบบเก่า

1. ข้อมูลส่วนใหญ่เก็บไว้ในไฟล์ + database (ในส่วนของข้อมูล User+Diary) แต่การทำงานหลักๆจะอ่านและเขียนที่ไฟล์ ทำให้เมื่อมีการทำงานหนักๆ ไฟล์บางตัวสามารถหายไปได้ โดยไม่มีสาเหตุ

2. จากข้อแรกทำให้เกิดปัญหาประมาณว่า อัปไม่ติด ไดอารี่หาย รูปหาย

3. Hardware ที่รองรับ Load หรือการใช้งานของสมาชิกเป็นแบบแยกกันคือ www, database, picture แยกกัน ดังนั้นเวลาที่คนเข้าเว็บเยอะๆมันจะไปโหลดที่ www แล้วก็ไม่สามารถขยายได้ ทำให้เกิดอาการช้า เข้ายากเป็นต้น

4. สรุปปัญหาคือ เป็นเรื่องของการจัดเก็บข้อมูลเป็นหลัก

ทำไมต้องเปลี่ยน

เปรียบเทียบว่าตอนนี้เว็บของเราเหมือนร้านโชว์ห่วย
เป็นร้านเล็กๆ โต๊ะ ตู้ ชั้นวางของก็ทำอย่างง่าย ใช้คนเพียงแค่คนเดียว ตั้งแต่ซื้อของ วางสินค้า เช็คสต๊อก ไปจนถึงตอนคิดเงินลูกค้า ทีนี้พอร้านนี้มีลูกค้าเข้ามาเยอะขึ้น เกิดการบริการไม่ทัน ไม่ดีพอ นานๆไปลูกค้าก็น้อยลง ไม่ประทับใจ

เราบอกว่าไม่ต้องการเป็นโชว์ห่วย แต่ขอเป็นสะดวกซื้อแล้วกัน อย่าง 7 eleven หรือ FamilyMart ก็ได้
แต่คงไม่ตั้งเป็นเป็นขนาด Big C หรือ Lotus เพราะมันใหญ่ไป

ตรงนี้คือสิ่งที่ต้องการปรับเปลี่ยน คือ เรื่องระบบระเบียบ ความคล่องตัว เครื่องอำนวยความสะดวกต่างๆ
ทำให้มันใช้งานได้ง่ายๆ มีเสถียรภาพ มีความน่าเชื่อถือ
ซึ่งตรงนี้มันจะส่งผลถึงทั้งลูกค้าเก่าและลูกค้าใหม่ คือ มองไปอนาคตมันไม่ว่างเปล่า ใช่ป่ะครับ

เพราะฉะนั้นวิสัยทัศน์ของเราคือ ไม่ยอมเป็นโชว์ห่วยเด็ดขาด
ตรงนี้ขอให้เชื่อใจกันนะครับ ว่าเรากำลังจะเปลี่ยนแปลงไปสู่สิ่งที่ดีขึ้นจริงๆ

ชี้แจงกันก่อน!

เข้าใจว่าอันนี้คือความกังวลใจของสมาชิกทั้งหลาย ก็ต้องขออนุญาตชี้แจงครับ

1. ข้อมูลต่างๆที่เคยอยู่ในไดอารี่ระบบเก่า ยังคงเก็บอยู่เหมือนเดิมทุกๆอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่เขียน รูปภาพ คอมเม้นต์ และดีไซน์ธีม ไม่มีการลบออกแม้แต่อย่างเดียว เพียงแต่ว่าตอนนี้มันเข้าไปดูไม่ได้ชั่วคราว อันนี้ขอให้สบายใจ
2. ระบบของการย้ายคือ มันจะ COPY ข้อมูลจากของเก่าทั้งหมด ไปอยู่ในรูปแบบของระบบใหม่ โดยไม่ได้ไปแตะต้องข้อมูลของเดิมเลย
3. ตอนนี้เรากำลังทำระบบให้สามารถใช้ธีมระบบเก่าได้... นั่นหมายถึงว่าเรากำลังจะได้หน้าตาไดอารี่แบบเดิมกลับมาครับ... รอนิดนึงครับ

การย้ายระบบจะเสร็จเมื่อไหร่

ผมเปรียบเทียบนะครับว่า การย้ายตอนนี้มันจะเหมือนกับเราขนข้าวของ แล้วเข้าไปอยู่บ้านใหม่แบบเสร็จเรียบร้อย
แต่มันจะเหมือนกับว่า บ้านใหม่เราโครงสร้าง พื้นบ้าน หลังคา รั้ว ประตู อะไรที่สำคัญๆเสร็จหมดแล้ว เหลือแต่ว่า เราอยากจะได้บ้านสีอะไร กั้นห้องกันแบบไหน ประตู หน้าต่าง อยู่ตรงไหน อะไรประมาณนี้มากกว่า คือ กำลังปรับเปลี่ยน

ส่วนหนึ่งเพราะว่า สิ่งที่เราคิดกับสิ่งที่เป็นจริงที่พวกเราต้องการมันไม่เหมือนกัน
เราเองก็ไม่ทราบว่า คนที่อยู่ในบ้านนี้ต้องการอะไร แค่ไหน ก็ค่อยๆต่อเติมไปน่ะครับ

อีกส่วนหนึ่งก็คือ สิ่งที่เราทำและทดสอบในเครื่องของเราเอง มันไม่เหมือนกับที่ทดสอบกับคนเยอะๆจริงๆ
เพราะว่าเวลาที่เราทำสอบเอง มันผ่านไปได้ด้วยดีไม่มีปัญหา แต่พอใช้จริงๆแล้วมันมีปัญหา มันก็ต้องค่อยๆแก้ไข

ซึ่งตรงนี้คาดว่า ภายในสิ้นเดือนก.พ.นี้ ระบบจะนิ่งแล้วครับ

สิทธิประโยชน์ต่างๆของฟูลและฟรีเมม

ความจริงส่วนของฟูลเมมเบอร์ตรงนี้เรายังไม่ได้ยุบเลิกไปไหนนะครับ ยังคงมีอยู่
แถมเรายังต้องดูแลส่วนนี้ดีเป็นพิเศษด้วย เพราะว่าเค้าคือคนที่ Support ค่าใช้จ่ายต่างๆให้เรา
เพราะเว็บเราไม่มีรายได้อื่นนอกจากค่าสมาชิก ดังนั้นจึงขอชี้แจงดังนี้ครับ

1. ในระหว่างนี้ไม่มีการคิดเงินหรือตัดเงินค่าฟูลนะครับ โดยในระบบมีเหลืออยู่เท่าใดก็จะเป็นไปตามนั้นจนกว่าระบบเราจะนิ่ง ก็ประมาณ 1 มี.ค. ครับ ถึงจะกลับมารันระบบตัดเงินอีกที
2. ช่วงนี้เป็นช่วงของการร่วมแรงร่วมใจ คือ ทดลองระบบต่างๆจึงเปิดให้ทุกคนใช้ได้ทุก Feature รวมทั้งฟรีและฟูลเมมด้วย
3. เรื่องของการนับพื้นที่เก็บรูปคร่าวๆจะเป็นแบบนี้ครับ ฟรีเมม 10M (เพิ่มจากเดิม 5M) และฟูลเมมเริ่มที่ 100M (จากเดิม 30M) และจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆทุกครั้งที่ Refill
4. สิทธิประโยชน์อื่นๆ เราจะแจ้งให้ทราบอีกครั้งเมือระบบนิ่งครับ

เวลาแห่งการร่วมแรงร่วมใจ

ผมอยากจะบอกว่าช่วงนี้ถือเป็นช่วงที่ลำบากที่สุดของสังคม ของครอบครัวเรา (สตอรี่ไทย) รวมทั้งผมเองด้วย
เพราะมันทดสอบจิตใจพวกเราว่า เมื่อเกิดปัญหาต่างๆขึ้นอย่างนี้แล้ว เราพร้อมจะผ่านมันไปหรือไม่?
แล้ว หลังจากนี้ จะเหลือใครบ้างที่รักครอบครัวนี้

อาจจะมีบ้างที่อดรนทนไม่ได้ก็จากไป ที่ทำใจรับไม่ได้ก็เปลี่ยนไป... ทุกคนมีสิทธิ
แต่สุดท้ายแล้ว คนที่เหลืออยู่ คือ ผู้ที่ผ่านการทดสอบแล้ว และพร้อมจะเดินไปด้วยกันครับ

สุดท้ายแล้ว สิ่งที่ผมอยากจะขอจากทุกคน เมื่อได้ลองใช้งานแล้ว

1. คำแนะนำและข้อเสนอแนะ

2. ความผิดพลาด (Bug) ที่เจอ

และช่วยบอกกับคนที่คุณรู้จักและใช้สตอรี่ไทย ถึงสิ่งต่างๆเหล่านี้คือสิ่งที่เราอยากจะบอก

เท่านี้เองครับ

ขอบคุณครับ

อันที่จริงความอดทนคนเรา ค่อนข้างมีจำกัดนะครับ
แล้วตอนนี้ก็ชัดจะหมดไปเรื่อยๆ

เข้าใจกันไหมว่า ตอนนี้คือมันอยู่ในช่วงลองผิดลองถูก ตั้งใจว่าจะแก้ไขไปเรื่อยๆจนถึงสิ้นเดือนนี้
ทุกครั้งที่มีการเปลี่ยนแปลง มันคือการต้องปรับตัว
แต่ไม่ใช่ตีโพยตีพาย... ตอนนี้ข้อมูลทุกๆอย่าง ก็ยังเก็บไว้ให้ทุกๆอย่างนะ

มันจะเป็นประโยชน์กว่าไหม ที่จะมาบอกว่าให้เราแก้ไขตรงไหน อย่างไร อันไหนคือสิ่งที่ต้องการจริงๆ
มากกว่าจะมาบอกว่า "เสียความรู้สึก" "ผิดหวัง" "เสียใจ"

ก็ขออนุญาตบอกไว้ต้องนี้เลยว่า
ขอเนื้อๆเน้นๆเลยนะ อันไหนที่คนอื่นพูดไว้แล้วในประเด็นๆนั้น กรุณาอย่ามาซ้ำอีก
รวมทั้งซ้ำเติม กดดัน บีบคั้นอะไรอย่างนี้ พอได้แล้วนะ

จะได้เดินหน้ากันต่อไป ทำงานกันต่อไปสบายๆใจด้วยกัน พูดกันดีๆ มีวุฒิภาวะกันหน่อย
ผมบอกได้เลยว่า ไม่ได้เดือนร้อนนะครับ ถ้าไม่ได้ทำเว็บไซต์นี้ต่อๆไป

ที่ยังเดินหน้า กัดฟันทำงานกัน คือ ด้วยความเชื่อว่า สังคมนี้มันมีประโยชน์กับคนหลายๆคน
เป็นที่ระบาย และ absorb ปัญหาต่างๆ เป็นที่ให้เราได้เข้ามาพบมาแชร์อะไรต่างๆกัน

ผมยังสงสัยว่า นี่มันเป็นความเชื่อที่ถูกไหม คุณตอบผมได้ไหม?

เท่าที่ฟังมานี่ปัญหาอย่างเดียวเลยคือ ตกแต่งไดอารี่ไม่ได้มากเหมือนเดิม ไม่อิสระ ไม่คุ้นเคย
มองกันที่เปลือกกันเกินไปไหม ประโยชน์ของมันจริงๆคืออะไร?
เขียนไดอารี่เพื่ออะไรกัน?

มีใครไหมอยากจะทำงานเสร็จแล้วก็โดนด่า.. ไม่มีใครหรอก อยากจะเปลืองตัวให้คนด่า
ผมเอาระบบเก่ากลับมาก็ได้ แล้วไง?

คุณอัปไดอารี่แล้วหาย แล้วคุณโทษใคร?
คุณอัปรูปแล้วมันไม่อยู่ แล้วคุณโทษใคร?
คุณเขียน comment ไม่ติดแล้วคุณโทษใคร?
คุณแต่งไดอารี่ของคุณ แล้วเกิดปัญหา คุณถามใคร?

มันก็ยังมีปัญหาอยู่ดี เพียงแต่คุณคุ้นกับมันแล้ว เลยไม่ออกมาตีโพยตีพาย

คุณเคยสังเกตไหมว่า ทำไมร้านโชว์ห่วยมันถึงตายไปๆ ที่อยู่ได้ก็แค่ประคองตัว?

ร้านโชว์ห่วย สมัยก่อนผมก็ซื้อของ... บางร้านก็เวลาเข้าไป รู้จักกันเค้าก็ถาม... เออเป็นไงบ้าง เรียนอะไร ทำงานที่ไหน สบายดีไหมอย่างไร
ถามสาระทุกข์สุขดิบกัน นี่คือ รู้จักกัน คุ้ยเคย กากีนั้ง

แต่ทำไมเวลาผ่านไป แล้วคุณอุดหนุนร้านโชว์ห่วยน้อยลงล่ะ?
คุณก็ซื้อแค่ น้ำชา กาแฟ โอเลี้ยง อะไรเล็กๆน้อยๆ
คุณเคยชินกับเค้าแล้ว... ทำไมต้องไป Big C ไป Lotus ล่ะ

คำตอบคือ...

นั่นมันเป็นอดีตไปแล้ว สิ่งที่ผู้คนสนใจและเราในฐานะผู้ประกอบการณ์คืออนาคต
เพราะลูกค้าเราไม่ได้มีแต่ คุณ คุณ คุณ ในวันนี้เท่านั้น

คุณอย่ามาบอกว่าผมไม่สนใจคุณ ที่เป็นปัจจุบัน... ถ้าไม่สนใจ ผมไม่มาเขียนอะไรแบบนี้หรอก ผมก็อยู่ของผมชิวๆ

แต่... เวลามันต้องหมุนไปเสมอ

คนต้องอายุมากขึ้นๆ พวกคุณพอเรียนจบแล้ว ทำงานก็ คุณเองก็ค่อยๆจากไปจากเว็บนี้เหมือนกัน
ทำไมผมจะไม่รู้ว่า วงจรเว็บเราเป็นยังไง?

เอาอย่างนี้ผมจะอธิบายให้ฟัง...

เริ่มแรกแทบจะ 80-90% เข้ามาที่นี่ มาเขียนที่นี่เพราะมีเพื่อน มีคนรู้จัก ซึ่งส่วนใหญ่คือ อยู่ในวัยรุ่น วันมัธยม
นั่นเพราะวันรุ่นมองว่า ที่นี่มันมีของเล่นเยอะ ตกแต่งได้มาก ก็เข้ามาเล่นกัน
ใส่ Javascript อิรุงตุงนังไปหมด ลองผิดลองถูก ทำโน่นทำนี่ได้มากมาย อย่างที่ในห้องเรียนไม่มีสอน

พอถึงเวลาเรียนวิชาทำเว็บ ก็ยิ้มกันเลย คือ ทำได้ ทำกันอยู่แล้ว..

แต่หลังจากนั้น วงจรของมั้นคือ พอนานๆเข้า เริ่มจะโตขึ้น ก็มีมุมมองต่างไป
เอ๊ะ กลายเป็นว่า มองไปทางไหนมันก็มีแต่เว็บเละๆเน่าๆ เขียนอะไรกันก้ไม่รู้ ตามประสา

เราเองเคยเป็นเด็กมาก่อน เราก็เข้าใจ มันอยู่ในช่วงที่เป็นอย่างนี้ เราก็เป็นเหมือนกัน

แต่พอเราโตขึ้น เราก็อยากจะแสวงหาอะไรที่มีสาระมีความคิดมากขึ้น
ซึ่ง พื้นที่ตรงนี้มันไม่เหมาะแล้ว เพราะมีแต่คนเล่นสนุกเท่านั้น

นั่นเพราะว่า การที่คนมุ่งเน้นไปที่การตกแต่งไดอารี่กัน มันทำมองข้ามสิ่งที่เป็นสาระสำคัญ คือ การเขียน
ไม่ต้องเขียนดีถึงขั้นแต่งขาย หรือเป็นอาชีพหรอกคับ แค่เขียนให้อ่านรู้เรื่อง มีความใส่ใจหน่อยก็พอ
แค่นี้ก็ประเทืองสังคม มากมายแล้ว

แต่เพราะว่าที่ผ่านมา มันไม่เคยมีใครมาทำ มารณรงค์ตรงนี้
ผมเองก็มีส่วนผิด ที่ปล่อยปละละเลย ถ้ามีลูก เค้าก็คงเป็นเด็กมีปัญหา ติดเพื่อน ติดยาอะไรไปแล้ว

พอตอนหลัง เรากลับมาสนใจ ใส่ใจ วางแผนให้ดี มองต่อไปให้เห็นอนาคต
ทำระบบให้มันเสถียร ตกแต่งไดอารี่อะไรให้มันง่ายๆ
คนเข้ามาใหม่ เค้าจะได้มีความประทับใจ เล่นให้น้อยลงหน่อย ตั้งใจเขียนมากขึ้น อะไรประมาณนี้
campaign ต่างๆเราก็เตรียมไว้ มีเกมส์ให้เล่นสนุกๆ มีของรางวัล มีประกวด ให้ความใส่ใจกันมากๆขึ้น

พูดไปพูดมา มันก็คือ ความผิดผมเองแหละ
ด่าผมเลยดีกว่าไหม ด่าแรงๆ

พี่มันแย่ พี่มันเลว พี่มันไม่มีความรับผิดชอบ พี่มันไม่ใส่ใจ

พอใจป่ะคับ

ทีนี้ถ้าคุณเริ่มเข้าใจผมแล้วว่ามันเป็นยังไง ผมไม่อยากเป็นโชว์ห่วยที่ล้มตายได้
ถ้าคุณจะมีน้ำใจก็ช่วย บอกเพื่อนฝูง บอกคนที่เกี่ยวข้อง แชร์ๆไอเดียกัน บอกเค้าว่าเป็นอย่างน