ฟ้าฝนช่วงนี้ดูจะเป็นใจเหลือเกิน สำหรับคนเหงาๆ และคนเศร้าๆ
รู้สึกว่าช่วงนี้จะตกได้ทุกวัน ตกมาซะงั้นให้ชื่นใจคลายร้อน.. ไม่รู้ว่าอากาศร้อน
หรือใจเราไม่เย็นกันแน่ ทำให้ช่วงนี้รู้สึกเบื่อๆเหงาๆ ยังไงบอกไม่ถูก
อาทิตย์ที่แล้วได้อาศัยแฮรี่ พอตเตอร์แก้เหงา.. เจ้าพ่อมดน้อยวนเวียนอยู่ในหัวมาน่าจะครบ 10 วันพอดี
อย่าเข้าใจผิดว่าอ่านเล่มใหม่.. แฮรี่พอตเตอร์ กับ เจ้าชายเลือดผสม (Half blood prince)
แต่เป็นเล่ม 4 อ่านไล่มาจนถึงเล่ม 5 .. ถ้วยอัคคีก็ทำอาทิตย์ที่แล้วไม่ต้องทำงาน
มาจนถึง ภาคีนกฟีนิกซ์ ก็ทำให้วันหยุดยาวช่วงเข้าพรรษา ผ่านไปโดยไม่รู้ตัว
ถามตัวเองว่าทำไม่รู้สึกเหงานะ?
ไม่รู้ว่าจะตอบว่ายังไง คือ มันไม่ได้รู้สึกแบบปูดปมออกมาชัดเจน เหมือนฝีแตกหรือไข้จับ
แต่มันเป็นแบบช้าๆ ค่อยๆแทรกซึม และในที่สุดก็เป็นเรื่อรัง กับ ความเหงา
จำได้ว่าตั้งแต่เรียนจบ ก็อยู่คนเดียว อยู่คนเดียว แต่ตอนนั้นก็ยังดีหน่อย มีเพื่อนกลุ่มที่งานด้วยกัน
ก็ยังมีอะไรทำบ้าง บ่อยๆ แต่ก็ไม่ใช่ว่าดีนะ...
ช่วงนั้นมีแฟน เป็นแฟนแบบทำงานด้วยกัน
เราทำงานด้วยกันเหมือนเพื่อน แต่จริงๆผมเป็นลูกน้องเค้าอีกที
ที่ว่าไม่ดีก็เพราะว่า เป็นแฟนกันแต่ว่าเค้าไม่ได้รักเรา แค่ต้องการเพื่อนและคน take care
แค่นั้นเอง แต่ผมก็ไม่ใช่คนที่ยอมรับอะไรง่ายๆ เลยพยายามทำให้เค้าเปลี่ยน
แต่สุดท้าย ผมเองต้องกลับมาเป็นคนเปลี่ยนตัวเอง ว่า มึง "เลิก" เถอะ ทำไปไม่มีประโยชน์
ได้อะไรเยอะครับ 2 ปีกว่าๆตอนนั้น
ผมรู้ว่าผมทุ่มเทมาก และความรักคือ แรงบันดาลใจในการทำงานของผม
กลับมาตอนนี้
ทำไมผมถึงเหงาครับ?
ก็ผมเลือกเองนิ ผมเลือกที่จะเลิกทำงานให้คนอื่น มาทำงานของผมเอง
ผมนั่งทำงานอยู่ที่บ้านเนี่ยคับ ทำงานกับน้องสาวผมอีกคนนึง
ทุกวันเรานั่งทำงานด้วยกัน 2 คนแต่เราก็พูดกันน้อยมาก.. ตอนนี้ผมแทบจะไม่มีอะไรต้องสอนน้อง
ในหน้าที่ที่เธอรับผิดชอบ
ส่วนผมเองก็นั่งทำงานไป...
เฮ้อ ชีวิตหนอชีวิต
ฟ้าฝนช่วงนี้ดูจะเป็นใจเหลือเกิน สำหรับคนเหงาๆ และคนเศร้าๆ
รู้สึกว่าช่วงนี้จะตกได้ทุกวัน ตกมาซะงั้นให้ชื่นใจคลายร้อน.. ไม่รู้ว่าอากาศร้อน
หรือใจเราไม่เย็นกันแน่ ทำให้ช่วงนี้รู้สึกเบื่อๆเหงาๆ ยังไงบอกไม่ถูก
อาทิตย์ที่แล้วได้อาศัยแฮรี่ พอตเตอร์แก้เหงา.. เจ้าพ่อมดน้อยวนเวียนอยู่ในหัวมาน่าจะครบ 10 วันพอดี
อย่าเข้าใจผิดว่าอ่านเล่มใหม่.. แฮรี่พอตเตอร์ กับ เจ้าชายเลือดผสม (Half blood prince)
แต่เป็นเล่ม 4 อ่านไล่มาจนถึงเล่ม 5 .. ถ้วยอัคคีก็ทำอาทิตย์ที่แล้วไม่ต้องทำงาน
มาจนถึง ภาคีนกฟีนิกซ์ ก็ทำให้วันหยุดยาวช่วงเข้าพรรษา ผ่านไปโดยไม่รู้ตัว
ถามตัวเองว่าทำไม่รู้สึกเหงานะ?
ไม่รู้ว่าจะตอบว่ายังไง คือ มันไม่ได้รู้สึกแบบปูดปมออกมาชัดเจน เหมือนฝีแตกหรือไข้จับ
แต่มันเป็นแบบช้าๆ ค่อยๆแทรกซึม และในที่สุดก็เป็นเรื่อรัง กับ ความเหงา
จำได้ว่าตั้งแต่เรียนจบ ก็อยู่คนเดียว อยู่คนเดียว แต่ตอนนั้นก็ยังดีหน่อย มีเพื่อนกลุ่มที่งานด้วยกัน
ก็ยังมีอะไรทำบ้าง บ่อยๆ แต่ก็ไม่ใช่ว่าดีนะ...
ช่วงนั้นมีแฟน เป็นแฟนแบบทำงานด้วยกัน
เราทำงานด้วยกันเหมือนเพื่อน แต่จริงๆผมเป็นลูกน้องเค้าอีกที
ที่ว่าไม่ดีก็เพราะว่า เป็นแฟนกันแต่ว่าเค้าไม่ได้รักเรา แค่ต้องการเพื่อนและคน take care
แค่นั้นเอง แต่ผมก็ไม่ใช่คนที่ยอมรับอะไรง่ายๆ เลยพยายามทำให้เค้าเปลี่ยน
แต่สุดท้าย ผมเองต้องกลับมาเป็นคนเปลี่ยนตัวเอง ว่า มึง "เลิก" เถอะ ทำไปไม่มีประโยชน์
ได้อะไรเยอะครับ 2 ปีกว่าๆตอนนั้น
ผมรู้ว่าผมทุ่มเทมาก และความรักคือ แรงบันดาลใจในการทำงานของผม
กลับมาตอนนี้
ทำไมผมถึงเหงาครับ?
ก็ผมเลือกเองนิ ผมเลือกที่จะเลิกทำงานให้คนอื่น มาทำงานของผมเอง
ผมนั่งทำงานอยู่ที่บ้านเนี่ยคับ ทำงานกับน้องสาวผมอีกคนนึง
ทุกวันเรานั่งทำงานด้วยกัน 2 คนแต่เราก็พูดกันน้อยมาก.. ตอนนี้ผมแทบจะไม่มีอะไรต้องสอนน้อง
ในหน้าที่ที่เธอรับผิดชอบ
ส่วนผมเองก็นั่งทำงานไป...
เฮ้อ ชีวิตหนอชีวิต
วันนี้ออกจากบ้านตั้งแต่เที่ยงๆไปงานสัมมนาของ thnic เรื่อง IPV6 ที่ Central Word
ชั้น 6 ที่เป็น ICT Learning Center น่ะ แต่ไม่ได้เอารถไป แบบว่าช่วยสนองนโยบายช่วยชาติประหยัดน่ะ
หุหุ จริงๆแล้วน่ำมันแพงมากกๆ นั่ง Taxi บางทียังคุ้มกว่าเลยอ่ะ จิงๆนะ
ไปถึงงานประมาณบ่ายโมง
ก็เจอพี่ภาค (กก.ผจก. Thnic) พี่ดิง
น้องทราย พี่โอ๋ พี่ปลา โอเล่ และน้องๆ YWC#2
โอ้ว ตอนแรกไม่คิดว่าจะเจอเจ้าทราย นี่ก็ประหลาดใจแรก
และประหลาดใจ 2 คือ เจ้าทราบเป็น MC อ่ะ
ตอนแรกก็คิดๆว่าเอ สงสัยงานนี้คงเป็นเรื่องเป้นราวหน่อย แบบว่า ดิฉันไม่หลุดค่ะ
แต่ที่ไหนได้ ก็มีหลุดมาเรื่อยๆ แต่ก็ดีนะ มัน relax บรรยากาศดี ไม่เครียดจนเกินไป
แต่เราก็เข้าใจอ่ะนะว่า คนจัดงาน ทั้ง MC และ Moderator (PDing) ก็ตื่นเต้นทั้งคู่
ขนาดตัวเราเอง เมื่องานแฟร์ แค่ขึ้นไปกล่างเปิดงานก็แทบตาย เขียน script ไปก็พูดผิดๆถูกๆอ่ะนะ
555
งานเสร็จก็ประมาณเกือบๆ 5 โมง
ช่วยกันขนของแล้วก็ถ่ายรูปกันเยอะมากก ถึงมากที่สุด
แถมได้ดูเจ้าทรายเล่นตลกด้วย หึหึ
เด่นไปเลยนะ
โอ้วเขียนไปเขียนมา ทำไมมีแต่ทราบหว่า 555
@@@
อ่ะ เสร็จแล้วก็ไปกินโคคาสุกี้กัน ตรงใกล้ๆนั้นแหละ อร่อยมาก แต่เราไม่ค่อยได้คุยเท่าไหร่
เพราะนั่งอยู่โต๊ะผุ้ใหญ่อ่ะ เค้าคุยกันเรื่องอดีตโน่นนี่กัน เราก็ไม่รู้เรื่องกะเค้าเท่าไหร่หรอกอ่ะนะ...
ขากลับก็นั่งรถเมลล์กันมาลง สุทธิสาร แล้วต่อ Taxi กลับอีกต่อนึง
เมาส์กับทรายอีกแล้ว เอิ๊กๆ
ฟ้าฝนช่วงนี้ดูจะเป็นใจเหลือเกิน สำหรับคนเหงาๆ และคนเศร้าๆ
รู้สึกว่าช่วงนี้จะตกได้ทุกวัน ตกมาซะงั้นให้ชื่นใจคลายร้อน.. ไม่รู้ว่าอากาศร้อน
หรือใจเราไม่เย็นกันแน่ ทำให้ช่วงนี้รู้สึกเบื่อๆเหงาๆ ยังไงบอกไม่ถูก
อาทิตย์ที่แล้วได้อาศัยแฮรี่ พอตเตอร์แก้เหงา.. เจ้าพ่อมดน้อยวนเวียนอยู่ในหัวมาน่าจะครบ 10 วันพอดี
อย่าเข้าใจผิดว่าอ่านเล่มใหม่.. แฮรี่พอตเตอร์ กับ เจ้าชายเลือดผสม (Half blood prince)
แต่เป็นเล่ม 4 อ่านไล่มาจนถึงเล่ม 5 .. ถ้วยอัคคีก็ทำอาทิตย์ที่แล้วไม่ต้องทำงาน
มาจนถึง ภาคีนกฟีนิกซ์ ก็ทำให้วันหยุดยาวช่วงเข้าพรรษา ผ่านไปโดยไม่รู้ตัว
ถามตัวเองว่าทำไม่รู้สึกเหงานะ?
ไม่รู้ว่าจะตอบว่ายังไง คือ มันไม่ได้รู้สึกแบบปูดปมออกมาชัดเจน เหมือนฝีแตกหรือไข้จับ
แต่มันเป็นแบบช้าๆ ค่อยๆแทรกซึม และในที่สุดก็เป็นเรื่อรัง กับ ความเหงา
จำได้ว่าตั้งแต่เรียนจบ ก็อยู่คนเดียว อยู่คนเดียว แต่ตอนนั้นก็ยังดีหน่อย มีเพื่อนกลุ่มที่งานด้วยกัน
ก็ยังมีอะไรทำบ้าง บ่อยๆ แต่ก็ไม่ใช่ว่าดีนะ...
ช่วงนั้นมีแฟน เป็นแฟนแบบทำงานด้วยกัน
เราทำงานด้วยกันเหมือนเพื่อน แต่จริงๆผมเป็นลูกน้องเค้าอีกที
ที่ว่าไม่ดีก็เพราะว่า เป็นแฟนกันแต่ว่าเค้าไม่ได้รักเรา แค่ต้องการเพื่อนและคน take care
แค่นั้นเอง แต่ผมก็ไม่ใช่คนที่ยอมรับอะไรง่ายๆ เลยพยายามทำให้เค้าเปลี่ยน
แต่สุดท้าย ผมเองต้องกลับมาเป็นคนเปลี่ยนตัวเอง ว่า มึง "เลิก" เถอะ ทำไปไม่มีประโยชน์
ได้อะไรเยอะครับ 2 ปีกว่าๆตอนนั้น
ผมรู้ว่าผมทุ่มเทมาก และความรักคือ แรงบันดาลใจในการทำงานของผม
กลับมาตอนนี้
ทำไมผมถึงเหงาครับ?
ก็ผมเลือกเองนิ ผมเลือกที่จะเลิกทำงานให้คนอื่น มาทำงานของผมเอง
ผมนั่งทำงานอยู่ที่บ้านเนี่ยคับ ทำงานกับน้องสาวผมอีกคนนึง
ทุกวันเรานั่งทำงานด้วยกัน 2 คนแต่เราก็พูดกันน้อยมาก.. ตอนนี้ผมแทบจะไม่มีอะไรต้องสอนน้อง
ในหน้าที่ที่เธอรับผิดชอบ
ส่วนผมเองก็นั่งทำงานไป...
เฮ้อ ชีวิตหนอชีวิต
วันนี้ออกจากบ้านตั้งแต่เที่ยงๆไปงานสัมมนาของ thnic เรื่อง IPV6 ที่ Central Word
ชั้น 6 ที่เป็น ICT Learning Center น่ะ แต่ไม่ได้เอารถไป แบบว่าช่วยสนองนโยบายช่วยชาติประหยัดน่ะ
หุหุ จริงๆแล้วน่ำมันแพงมากกๆ นั่ง Taxi บางทียังคุ้มกว่าเลยอ่ะ จิงๆนะ
ไปถึงงานประมาณบ่ายโมง
ก็เจอพี่ภาค (กก.ผจก. Thnic) พี่ดิง
น้องทราย พี่โอ๋ พี่ปลา โอเล่ และน้องๆ YWC#2
โอ้ว ตอนแรกไม่คิดว่าจะเจอเจ้าทราย นี่ก็ประหลาดใจแรก
และประหลาดใจ 2 คือ เจ้าทราบเป็น MC อ่ะ
ตอนแรกก็คิดๆว่าเอ สงสัยงานนี้คงเป็นเรื่องเป้นราวหน่อย แบบว่า ดิฉันไม่หลุดค่ะ
แต่ที่ไหนได้ ก็มีหลุดมาเรื่อยๆ แต่ก็ดีนะ มัน relax บรรยากาศดี ไม่เครียดจนเกินไป
แต่เราก็เข้าใจอ่ะนะว่า คนจัดงาน ทั้ง MC และ Moderator (PDing) ก็ตื่นเต้นทั้งคู่
ขนาดตัวเราเอง เมื่องานแฟร์ แค่ขึ้นไปกล่างเปิดงานก็แทบตาย เขียน script ไปก็พูดผิดๆถูกๆอ่ะนะ
555
งานเสร็จก็ประมาณเกือบๆ 5 โมง
ช่วยกันขนของแล้วก็ถ่ายรูปกันเยอะมากก ถึงมากที่สุด
แถมได้ดูเจ้าทรายเล่นตลกด้วย หึหึ
เด่นไปเลยนะ
โอ้วเขียนไปเขียนมา ทำไมมีแต่ทราบหว่า 555
@@@
อ่ะ เสร็จแล้วก็ไปกินโคคาสุกี้กัน ตรงใกล้ๆนั้นแหละ อร่อยมาก แต่เราไม่ค่อยได้คุยเท่าไหร่
เพราะนั่งอยู่โต๊ะผุ้ใหญ่อ่ะ เค้าคุยกันเรื่องอดีตโน่นนี่กัน เราก็ไม่รู้เรื่องกะเค้าเท่าไหร่หรอกอ่ะนะ...
ขากลับก็นั่งรถเมลล์กันมาลง สุทธิสาร แล้วต่อ Taxi กลับอีกต่อนึง
เมาส์กับทรายอีกแล้ว เอิ๊กๆ
* ไม่ได้เขียนไดอารี่เป็นเรื่องเป็นราวมานานแล้ว ฮา.. วันนี้ฤกษ์ดี
เมื่อวานไปถ่ายรูปรับปริญญากับเพื่อนสมัยม.ปลาย
เพื่อนเรียนจบ ป.โทแล้ว แต่นายกรยังไม่ไปไหน อยู่ที่เดิม
เพื่อนเงินเดือน 35K แล้ว แต่นายกรยังต๊อกต๋อย 25K เท่าเดิม (เป็นคนตั้งเงินเดือนตัวเอง 555)
ไปเดินจุฬาแล้วจิตใจกระชุ่มกระชวยยังไงบอกไม่ถูก น้องๆหน้าแฉล้มแช่มช้อยน่ารักจิงๆ
เห็นแล้วจิตใจอ่อนละทวย คาดว่าจะไปสมัครเรียนบ้างเร็วๆนี้ แบบมี hidden agenda 555
ส่วนคณะที่หมายตามองไว้ที่จุฬา มีคณะเดียวคือ บริหาร
ส่วนอีกที่นึง ที่บางมด เราสนใจ e-business
แต่บวกลบคูณหารแล้ว น่าจะเรียนบริหารมากกว่า ไม่อยากจะเน้นวิชาชีพมาก
ไหนๆก็อุตส่าห์เปิดบริษัทแล้วอ่ะนะ
กลับมาที่เรื่องรับปรัญญาได้จักร
เพื่อนคนนี้ตัวโคตรสูง ราวๆ 1.9m ได้ ถ่ายรูปกันออกมาแล้ว โอ้ว.. จอร์จ เรามันเด็กไปเลย
ไปจุฬาคราวนี้มีเรื่องอัศจรรย์ คือระหว่างทางเจอเพื่อนประมาณ 5 คน
จิงๆนะ นี่เยอะแล้วอ่ะ เป็นเพื่อนม.ปลายกับมหาลัย
เลยได้อัปเดทข่าวว่าเพื่อนๆเป็นยังไงกันบ้าง.. บางคนตั้งแต่จบม.ปลายมาก็เพื่องได้ขาวเนี่ยแหละ
ส่วนใหญ่ได้ดิบได้ดี
สมใจ - หมอทหารอยู่สัตหีบ
ทัศนัย - เพิ่งจบหมอเหมือนกันจุฬา ไปอยู่ตรังรับเงินเดือน 60K โอ้ว.. จอร์จ
จักรพงษ์ - ป.โท วิศวะเคมี จุฬา ตอนนี้อยู่โรงกลั่นที่ระยอง 35K
โจ๊ก - ไอ้บ้านี่เป็น engineer กำลังจะเปลี่ยนงานไปทำ B-Land
บิ๊กกิต - เป็น อ.บ้ากามอยู่ ม.นเรศวร สอนวิทย์กาย หรือรังสี (มั้ง)
ธิวา - เภสัช อยู่ รพ.ตากสิน
ยศ - รอทำงานแบงค์
วัว - engineer
ส่วนที่ไม่ได้ดิบได้ดี ก็ตายไป 2 คนคับ เฮ่อเศร้า
@@@@
กลับมาเรื่องเว็บของเราหน่อยดีกว่า ฮิฮิ
วันนี้ตื่นมาตี 4.30 น. โอ้วสลบอยู่โซฟาข้างล่าง ยุงก็กัดเยอะโคตร หุหุ
ลุกไปอาบน้ำ ตอนแรกจะนอนต่อ ก็ไปๆมาๆ ลงมาทำงานๆ
เช้าๆอากาศดี
วันนี้ก็ได้ทำการเปลี่ยนโฉมหน้าตาของ Members area เป็นแบบเดียวกันแล้ว
หลังจากที่ทยอยๆทำมาเรื่องๆ หลายวัน ก็เขียวเหมือนเดิม แต่โลโก้เปลี่ยนไปนิดหน่อย
หน้ายิ้มข้างหน้าเป็น logo ครับ แสดงถึงความรู้สึกอารมณ์ดี อิอิ
Story สีเขียว = เรื่องราว เรื่องเล่าต่างๆสีเขียว เป็นสีผ่อนคลายและกระตุ้นความคิดสร้างสรรค์
Thai สีส้ม = ความตื่นตัว สนใจ ฉับไว ประมาณนี้ครับ
ที่ใส่สีส้มเข้ามาเพราะรู้สึกว่ามันช่วยเพิ่มสีสรรค์ให้ดูดีขึ้นคับ ดูวัยรุ่นขึ้นด้วย
@@@@
ข่าวดีอีกอย่างนึงคือ
วันนี้เราจะเริ่มมีการเปิดให้เติมเงินผ่าน Counter ได้แล้วครับ
ไม่ต้องลำบากไปธนาคารอีกต่อไป เพียงแวะไปร้านค้าที่มีเครื่องหมาย e-pay เท่านั้นเอง
ราคาก็ 100,200,300 เติมได้ 40,80,120 วันคับ
กำลังจะออกโปรโมชั่นใหม่ 20 คนแรกที่ซื้อ pin เติมเงิน รับฟรีทันที จำนวนวันอีก 1 เท่าของที่เติม
เช่น ซื้อ 100 บาท ก็รับฟรีทันทีอีก 100 บาทไปเลย
แต่ว่า ต้องขอตัวไปงีบก่อนนะคับ
เด๋วกลับมาทำใหม่
นายกร เว็บมาสเตอร์
