Storythai

เคยรู้สึกว่าตัวเองโดดเดี่ยวจากทุกสิ่งทุกอย่าง

บางครั้งนั่งอยู่คนเดียวในห้อง.. สงบเงียบ.. อยู่นิ่งๆ.. นั่งฟังเสียงหายใจของตัวเอง...


แล้วเริ่มสงสัยว่า มันจะคล้ายกันไหม ระหว่างความรู้สึกเมื่อเวลาที่เราเกิด กับเวลาที่เราตาย..
ก่อนที่จะมาเกิดเรามาจากไหน แล้วเวลาที่เราตายไปแล้ว เราจะกลับไปยังที่ที่เราเคยมาหรือไม่??

ผมจะไม่มีทางรู้ได้เลย นอกจากผมจะทดลองตายดู..

แต่ก็อีกนั่นแหละ

ถึงแม้ว่าผมจะรู้ว่าตอนตายรู้สึกอย่างไร แต่... ผมก็จำไม่ได้เสียแล้วว่าตอนผมเริ่มเกิด ผมรู้สึกอย่างไร
แล้วสมมติว่าผม รู้..
มันจะมีประโยชน์ถึงขนาดเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ ขนาดนั้นเลยไหม

ก็ไม่...


แล้วผมจะรู้ไปทำไม นอกจากจะสนองความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองก็เท่านั้น



ผมเริ่มรู้สึกเบื่อ.. เบื่อที่จะต้องทำตามกฎอะไรซักอย่าง ที่ผมไม่มีวันที่จะแหกมันออกไปได้
ตั้งแต่เริ่มประจักษ์ ว่าความจริงที่เราไม่มีทางแข็งข้อได้เลยว่า..

มี 1 แล้วก็ต้องมี 0
มีงานเลี้ยง ก็ต้องมีเลิกรา
มีกลางวัน แล้วก็ต้องมีกลางคืน



คุณเห็นความจริงอะไรไหม??

ผมเห็นคนแก่ผิวหนังเหี่ยวย่น ท่ามกลางหนุ่มสาวที่เดินไปมา
ผมเห็นความตาย ในท่ามกลางคนที่ยังหายใจ
ผมเห็นเสียงหวีดร้อง ทรมาน ท่ามกลางเสียงหัวเราะดีใจ




มีใครบอกผมได้ไหมว่า..
ผมจะแหกกฎเหล่านี้ได้อย่างไร!!??