Storythai

ส่วนมากนะช่วงเวลาว่างๆ ของแต่ละวันเราจะชอบเข้าไปอ่านเรื่องสั้น...
ตามเว็ปต่างๆ โดยเฉพาะ...
พันทิบ -->ห้องสมุด -->ถนนนักเขียน
วันนี้ก็เช่นกัน เป็นเรื่องเกี่ยวกับความรัก ที่ไม่สมหัว แต่..
เปี่ยมไปด้วยความเสียสละ
อยากให้อ่านกันน่ะครับ ก็เลยเอามาลง
ลองอ่านดุนะ.........
(อาจจะยาวไปหน่อย แต่รับรอง ไม่กล้าละสายตาเลยแหละ)

++++++++++++++++++++++++++++++++++

เพียงสายลม
โดย วัสส์
-----------------------------------------------------------------------------------

น้ำเพชรขยับนิ้วไล่ไปตามคีย์เปียโนให้เกิดเสียงสูงๆต่ำๆตามโน้ตที่วางกางอยู่เบื้องหน้า
อย่างตั้งอกตั้งใจ ดวงหน้าขาวและผิวละเอียดดูเด่นอยู่ในกรอบผมยาวสยายสีดำขลับ
รูปร่างแบบบาง..มองเผินๆคล้ายตุ๊กตากระเบื้องที่เปราะแตกง่าย
ดวงตาสีดำสนิทกลมโตแลเลย..ทอดมองภาพที่วางอยู่บนโต๊ะตัวข้างๆ
รอยยิ้มน้อยๆและพรายอ่อนโยนในดวงตาของชายหนุ่มผู้นั้นดูเหมือนจะส่งมาที่หล่อน
ให้กำลังใจเหมือนที่เคยทำเสมอต้นเสมอปลายมาตลอด

และหญิงสาวก็ยิ้มอ่อน..เกือบเศร้า..กับตนเอง ยกมือขึ้นจากคีย์ตรงหน้า
คว้าดินสอที่วางใกล้ๆขึ้นเขียนประโยคอะไรบางอย่างลงในกระดาษ


..ดึกดื่นคืนฝันในวันหนาว
ร้อยดวงดาวระยิบรายกระจายแสง..

*******************************

..เก็บหัวใจซุกซ่อนจนอ่อนแรง
ไม่รู้แห่งจะเคว้งคว้างไปทางใด

เมื่อต้องลากันไปไม่อาจเลี่ยง
หวังแค่เพียงได้รู้..เธออยู่ไหน
หัวใจวาบละเมอเมื่อเธอไกล
ปล่อยความรักจากไปเพียงสายลม..

เสียงเปียโนดีดคลอเคล้าเข้ากับเสียงหวานใส
ค่อยๆจางไปจากลำโพงคอมพิวเตอร์ตรงหน้าเขา
ปริพนธ์ถอนใจ..แล้วเขาก็เลื่อนสายตากลับมามองอีเมล์ที่เปิดค้างไว้บนหน้าจออีกครั้ง


Happy new year!

ขอให้โชคดีตลอดปีใหม่ค่ะ พี่พนธ์..เพลงนี้ที่พี่แต่งทำนองให้น้ำ
น้ำเขียนเนื้อเพลง แล้วก็ร้อง อัดเป็นmp3ให้พี่ ส่งมาเป็นของขวัญ
หวังว่าพี่คงชอบ(น้ำว่า..ออกเศร้านิดๆ ไม่ได้ตั้งใจนะคะ)

ว่าแต่พี่พนธ์ว่าเสียงน้ำเพราะไหมคะ : )
มีหนุ่มที่นี่บางคนเค้าเคยชมว่าน้ำเสียงเพราะมากเลยนา

น้ำ

ชายหนุ่มมองชื่อนั้นนิ่งอยู่ เหมือนจะส่งความคิดถึงไปให้เจ้าของชื่อ..
คนที่อยู่ไกลถึงข้ามทวีป และรอยยิ้มก็ระบายออกที่ริมฝีปาก

..ก่อนที่เขาจะลงมือเขียนตอบ

*****************************

Happy new year เหมือนกันนะ น้ำที่รัก

เพลงเพราะ เสียงคนร้องก็เพราะจ้า เพราะมาก แต่อย่าไปหลงคารมเจ้าหนุ่มนั่นนะ!
ไม่อย่างนั้นพี่จะตามไปถลกหนังหมอนั่นเสียเชียว อเมริกาก็อเมริกาเถอะ

แต่น้ำแต่งเพลงซะเศร้าเชียวนะ ระแวงอะไรพี่หรือเปล่าคนดี
พี่ยังไม่มีสาวไหนมาแทนที่น้ำได้จ้ะ ไม่ต้องห่วง (และไม่ต้องหึง อิอิ)

พี่รู้ว่าน้ำคงเหงา เห็นคราวที่แล้วบอกว่าลูกแก้วรูมเมทน้ำไปเที่ยวยุโรปนี่นา
น้ำเองก็น่าจะออกไปเที่ยวบ้าง ใกล้ๆก็ยังดี แล้วถึงจะเรียนหนักก็อย่าเครียดมากนะ
จะยังไงก็ขอให้รู้และมั่นใจว่าความรู้สึกของพี่ที่มีต่อน้ำยังไม่เปลี่ยนเลย
ถึงแม้เราจะไกลกัน แต่ความรักเราจะไม่ จากไปเพียงสายลม' อย่างในเนื้อเพลงของน้ำแน่ๆ

ยังรักและรอน้ำเสมอ

พี่พนธ์

น้ำเพชรละสายตาลง แล้วหล่อนก็ยิ้มอ่อนๆกับตัวเอง
มือขาวเรียวพับกระดาษที่พรินท์ออกมาจากคอมพิวเตอร์แผ่นนั้นเป็นสี่เหลี่ยมเล็กๆ
และเปิดฝากล่องไม้แบนๆกล่องหนึ่งขึ้น วาง จดหมาย' ฉบับนั้นทับลงไปบนฉบับอื่นๆ

..และหล่อนก็ปิดฝากล่อง
ความรัก อารมณ์ขัน ความเป็นห่วงที่หลั่งล้นมากับถ้อยคำ
ทำให้หัวใจของหญิงสาวชื่นขึ้นมากมาย
และดวงหน้าใสก็กลับเป็นสีชมพูเปล่งปลั่งอย่างคนกำลังฝันหวานถึงอนาคตแห่งความสุข

หากวินาทีถัดมาน้ำเพชรก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ที่ดังมาจากห้องด้านหน้าบ้าน
และชั่วครู่เสียงของหล่อนเองจากเครื่องตอบรับอัตโนมัติก็ดังขึ้น
ตามมาด้วยเสียงของชายหนุ่มผู้หนึ่ง..
กับข้อความที่ทำลายความฝันของหล่อนลงจนแหลกละเอียดในพริบตา

น้ำ นี่อาร์ต ทำไมน้ำไม่มาหาแม่ผมตามนัดน่ะ โทรกลับหาผมด้วยนะ ด่วนเลย..
หางเสียงนั้นบอกความลังเลนิดก่อนที่เขาจะเสริมคำด้วยน้ำเสียงวิตก
..อย่าหนีหน้าอย่างนี้สิน้ำ มันไม่ดีเลย ผมห่วงน้ำนะ

..ผมห่วงน้ำ..

เสียงทุ้มๆที่บอกความเอื้ออาทรทำให้น้ำเพชรหน้าซีดลงนิด หล่อนหลับตาแน่น
ความคิดที่หมุนติ้วในหัวเหมือนจะปั่นให้หล่อนปวดลึกเข้าไปจนถึงวิญญาณ..

..หล่อนรอเวลามานานเท่าไรแล้วนะที่จะได้กลับไปเดินข้างๆปริพนธ์บนแผ่นดินแม่..

..อีกไม่นานหล่อนก็จะจบปริญญาโท ได้เวลาจะกลับ อย่างที่หล่อนเฝ้ารอ..

แต่ว่า..แย้งกับคำของเขา อนาคตและความรักที่หล่อนเฝ้ารอ คงไม่ผิดอะไรกับสายลม
พัดมาแล้วก็จางไป..

..ด้วยอำนาจชะตากรรมบันดาล..

**********************************

เสียงกริ่งโทรศัพท์กรีดขึ้นมาเป็นห้วงสัญญาณถี่ๆ ทำให้ปริพนธ์ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก
เขาดึงหูโทรศัพท์มาใกล้ตัว ยกขึ้นรับด้วยเสียงงัวเงีย

ฮัลโหล

ชายหนุ่มยกมือขึ้นปิดปากหาวแล้วชายตามองดูนาฬิกา..เพิ่งจะตีห้า
หากเสียงเศร้าหมองที่ผ่านมาตามสายทำให้เขาตื่นขึ้นทันที

พี่พนธ์ หวัดดีค่ะ

ทำเสียงเหมือนจะร้องไห้เลยน้ำ มีอะไร?

เหรอคะ?
เสียงนั้นปนรอยหัวเราะ สดใสขึ้นนิดราวเจ้าตัวขบขันกับคำถามที่ได้ยิน
หากชายหนุ่มก็ยังคงขมวดคิ้ว..
เมื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังพยายามปกปิดอะไรบางสิ่งจากการรับรู้ของเขาอยู่
เสียงน้ำเพชรดังมา..หม่นลงไปอีกแล้ว

ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ น้ำไม่สบายนิดหน่อย

เป็นอะไร ไม่สบายใจด้วยหรือเปล่า เสียงซึมเชียว พี่ห่วงน้ำนะ ตั้งแต่ฟังเพลงนั่นแล้ว

พี่พนธ์ก็คิดมากเหมือนเคย น้ำก็แต่งให้เศร้าไปงั้นๆละค่ะ
น้ำเพชรเอ่ยเสียงอ่อนมาตามสาย
ไม่มีอะไรจริงๆค่ะ น้ำแค่เวียนหัว เพลีย..

แล้วยังจะโทรมาหาพี่อีก ทำไมไม่ไปพักผ่อนล่ะ
ปริพนธ์นิ่วหน้าก่อนที่เขาจะขัดขึ้นด้วยเสียงมั่นคง ยืนกราน
ไม่เอาล่ะ อย่ามัวพูดอยู่เลย ไปนอนพักซะนะ พี่ไม่กวนน้ำล่ะ..

แต่น้ำคิดถึง..

หางเสียงนั้นขาดไปดื้อๆ และเสียงบางอย่างก็ลอดมาตามสายเหมือนเจ้าตัวถอนใจยืดยาว
หากปริพนธ์ก็ไม่ทันสังเกตความผิดปกตินั้น

ถ้าน้ำคิดถึงพี่ น้ำก็โทรมาหาพี่นะ หรือจะให้พี่โทรไป น้ำจะได้ไม่เปลืองค่าโทรศัพท์?

เสียงทุ้มๆที่เต็มไปด้วยความหวังทำให้น้ำเพชรเงียบไปจนน่าแปลกใจ
ก่อนที่หล่อนจะเอ่ยตอบมาสั้นๆด้วยน้ำเสียงที่แปร่งแปลก

ค่ะ..ขอบคุณ

***************************

ปริพนธ์นิ่งฟังเสียงสัญญาณเรียกซ้ำๆในหูโทรศัพท์อย่างอดทน
แม้ว่าจะไม่มีวี่แววว่าใครจะมารับสาย
หากชั่วครู่เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งก็ดังขึ้นในหูโทรศัพท์

Hello.

แก้ว กลับมาจากยุโรปแล้วหรือ? ขอพี่พูดกับน้ำหน่อยสิ

อ๋อ พี่พนธ์น่ะเอง น้ำไม่อยู่ค่ะ

ไปไหนละครับ ไม่ได้ออกไปด้วยกันหรือ

เปล่าค่ะ น้ำออกไปกับอาร์ต อุ๊ย!
หางเสียงนั้นบอกความตกใจจริงจังเมื่อหญิงสาวอึกอักบอก
..คือ..แก้วหมายความว่า..

อาร์ต?
ปริพนธ์ทวนนามนั้นอย่างผิดหู ในดวงหน้ามีความเครียดและระแวงจับขึ้นมาทันที
เมื่อเขาถามขัดขึ้น ไม่ไยดีกับน้ำเสียงลำบากใจของอีกฝ่าย
ใครครับ?

เอ่อ..
เสียงกชกรอึกอักอยู่อีกพัก ก่อนที่หล่อนจะตอบเลี่ยงๆเป็นกลางๆ
อาร์ตเค้าเรียนอยู่ยู.เดียวกับน้ำน่ะค่ะ คนไทยแต่เกิดที่นี่ โตที่นี่ ถือสัญชาติอเมริกัน
ดูเหมือนจะทำโทอยู่เหมือนกันแต่คนละสาขา

เพื่อนน้ำหรือครับ? แล้วเขาออกไปไหนกัน

กชกรอึ้งไปอีก และแล้วหล่อนก็สูดลมหายใจเข้าอย่างยากเย็น เอ่ยเบา

แก้วไม่รู้ค่ะพี่พนธ์ แก้วถามน้ำแล้วแต่น้ำไม่ยอมบอกแก้ว
เดี๋ยวนี้น้ำเค้าไปไหนมาไหนกับอาร์ตสองคนบ่อยเลย
บางทีคุณนรีแม่อาร์ตเค้าก็โทรมาหาน้ำ

แก้วหมายความว่ายังไง เขาสองคนคบกันงั้นหรือ?

เสียงของชายหนุ่มเคร่งเขม็งขึ้นทันที
และคำตอบที่เขาได้รับก็คือเสียงถอนใจอย่างลำบากใจยิ่ง
ก่อนจะตามมาด้วยคำพูดกึ่งให้กำลังใจ กึ่งเห็นใจ

แก้วเคยถามน้ำ แล้วน้ำก็บอกแก้วว่าเขากับอาร์ตเป็นแค่เพื่อน
แต่ที่เขาสองคนไปไหนมาไหนกันทุกวันนี่ก็ลือกันไปทั่วในหมู่คนไทยที่นี่แล้วนะคะ
ว่าน้ำคบกับอาร์ต ที่แก้วบอกพี่เพราะไม่อยากให้พี่ไปได้ยินจากคนอื่น
แก้วเองก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนพี่ค่ะ แก้วรู้ว่าเขากับพี่รักกันมาก..

อาจจะมากไม่พอ..
ปลายเสียงนั้นขมจัด และที่สุด..ปริพนธ์ก็ถอนใจยาว อารมณ์ในเสียงพูดออกเฝื่อนปร่า
บอกน้ำด้วยนะว่าพี่โทรมาหา ถ้าเขาต้องการพี่ เขาติดต่อพี่ได้ทุกเวลา

อีกปลายสายนิ่งไปนาน..นานมาก และที่สุดเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
กึ่งเศร้า กึ่งเด็ดขาดในเวลาเดียวกัน

น้ำรู้ค่ะ..

น้ำ!

น้ำเพิ่งกลับเข้ามากับอาร์ตค่ะ แก้วบอกน้ำว่าเป็นพี่พนธ์ น้ำเลยขอพูดด้วย..
น้ำเสียงนั้นยังเรียบ สงบ และคลับคล้ายจะปนร่องรอยการถอนใจ
ยามที่หล่อนเอ่ยประโยคถัดไป
น้ำว่าจะโทรไปหาพี่พนธ์อยู่พอดี อยากจะบอกว่าน้ำขอบคุณมาก
กับความรู้สึกดีๆที่พี่พนธ์มีให้น้ำ แต่ว่า..น้ำคงรับไว้ไม่ได้แล้ว..

หมายความว่าน้ำจะบอกเลิกกับพี่?

ค่ะ น้ำขอโทษ แต่..

เกี่ยวกับ เขา' หรือเปล่า

น้ำ..น้ำพูดอย่างนั้นไม่ได้หรอกค่ะ มันไม่ใช่ว่า..

คำพูดตะกุกตะกักผ่านมาตามสาย เครือลงทุกทีก่อนจะขาดหายไปดื้อๆ
หากปริพนธ์ก็รู้สึกเหมือนโลกถล่มลงมาต่อหน้าเขาทั้งหมด
สิ่งที่เขาได้ยิน..มันเกินกว่าที่เขาจะรับความรู้สึกของอีกฝ่ายได้ถนัด
ชายหนุ่มกลั้นใจ นิ่งไปนาน และที่สุดเขาก็เอ่ยออกมาเบาๆ

..ไม่ต้องพูดอะไรต่อไปอีกหรอกน้ำ พี่เข้าใจ..

พี่พนธ์คงไม่โกรธน้ำ..ที่น้ำตัดสินใจ..เหมือนไม่มีเหตุผล

น้ำเสียงออกเกรงๆของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มเกือบจะยิ้มหยันให้ตนเอง
หากเขาก็เพียงเอ่ยเรียบๆ แม้จะฟังแกมเศร้า

ไม่หรอก พี่รู้ ว่าน้ำต้องมีเหตุผลของน้ำ และถ้าน้ำไม่อยากบอกพี่ตรงๆพี่ก็จะไม่ถาม
พี่เคารพในการตัดสินใจของน้ำเสมอนะ
ในเมื่อน้ำไม่คิดกับพี่เหมือนเดิม พี่ก็ยินดีที่จะอวยพรให้ และเป็นแค่..พี่ชาย

***************************

..ปริพนธ์วางหูไปแล้ว..

น้ำเพชรนิ่ง ค้างอยู่ชั่วครู่หนึ่ง ก่อนที่จะวางหูโทรศัพท์ลงด้วยมือสั่นระริก
แล้วหล่อนก็ซบหน้าลงกับโต๊ะ ความรู้สึกที่พยายามกักเก็บไว้เมื่อครู่ทะลักท่วมออกมา..
เกินที่หล่อนจะแบกรับ..

..และมันก็กลายเป็นสายน้ำตาพรั่งพรู และเสียงร่ำไห้ราวใจจะขาด..

ชายหนุ่มผู้ที่นั่งอยู่ข้างๆหล่อนถอนใจยาว และมืออบอุ่นนั้นก็เอื้อมออก
ดึงให้หล่อนเข้าไปซบอยู่กับอก เสียงทุ้มเอ่ยอย่างปลอบประโลม

ร้องเถอะน้ำ ร้องให้เขาเป็นครั้งสุดท้าย

อาร์ต..

ถ้าน้ำคิดว่าน้ำตัดสินใจดีแล้ว ร้องไห้เสียวันนี้
แล้วอย่าเสียน้ำตาอีกกับสิ่งที่น้ำกำลังจะเผชิญ
ถึงผมจะไม่เห็นด้วยเลย..ที่น้ำคิดจะสู้อยู่คนเดียว

น้ำเพชรเงยหน้าขึ้นมามองเพื่อนหนุ่ม แล้วหล่อนก็ฝืนยิ้มเศร้า
เสียงเอ่ยแกมสะอื้น หากเด็ดขาดในทุกถ้อยคำ

เชื่อน้ำเถอะอาร์ต ที่น้ำทำ อาจจะดูโง่ แต่เป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้ว..

ดีจริงแล้วหรือน้ำ?

เสียงถามอ่อนโยน และน้ำเพชรก็ทำท่าลังเล วูบเดียวก่อนที่หญิงสาวจะพยักหน้า
น้ำตาพรูออกมาอีกครั้ง

..ไม่มีคำพูดใดออกมาจากปากหล่อนแม้แต่คำเดียว..
( อ่านต่อที่นี่เลย http://pantip.inet.co.th/cafe/writer/topic/W820020.html )

-------------------------------


ความรักคือ...
คือรักษา ระยะ ของความห่าง
คือจืดจาง ถ้อยคำ อันฉ่ำหวาน
คือถวิล คิดถึง จึงร้าวราน
คือพัดผ่าน มาเยือน แล้วเลือนไกล


9korn

ส่วนมากนะช่วงเวลาว่างๆ ของแต่ละวันเราจะชอบเข้าไปอ่านเรื่องสั้น...
ตามเว็ปต่างๆ โดยเฉพาะ...
พันทิบ -->ห้องสมุด -->ถนนนักเขียน
วันนี้ก็เช่นกัน เป็นเรื่องเกี่ยวกับความรัก ที่ไม่สมหัว แต่..
เปี่ยมไปด้วยความเสียสละ
อยากให้อ่านกันน่ะครับ ก็เลยเอามาลง
ลองอ่านดุนะ.........
(อาจจะยาวไปหน่อย แต่รับรอง ไม่กล้าละสายตาเลยแหละ)

++++++++++++++++++++++++++++++++++

เพียงสายลม
โดย วัสส์
-----------------------------------------------------------------------------------

น้ำเพชรขยับนิ้วไล่ไปตามคีย์เปียโนให้เกิดเสียงสูงๆต่ำๆตามโน้ตที่วางกางอยู่เบื้องหน้า
อย่างตั้งอกตั้งใจ ดวงหน้าขาวและผิวละเอียดดูเด่นอยู่ในกรอบผมยาวสยายสีดำขลับ
รูปร่างแบบบาง..มองเผินๆคล้ายตุ๊กตากระเบื้องที่เปราะแตกง่าย
ดวงตาสีดำสนิทกลมโตแลเลย..ทอดมองภาพที่วางอยู่บนโต๊ะตัวข้างๆ
รอยยิ้มน้อยๆและพรายอ่อนโยนในดวงตาของชายหนุ่มผู้นั้นดูเหมือนจะส่งมาที่หล่อน
ให้กำลังใจเหมือนที่เคยทำเสมอต้นเสมอปลายมาตลอด

และหญิงสาวก็ยิ้มอ่อน..เกือบเศร้า..กับตนเอง ยกมือขึ้นจากคีย์ตรงหน้า
คว้าดินสอที่วางใกล้ๆขึ้นเขียนประโยคอะไรบางอย่างลงในกระดาษ


..ดึกดื่นคืนฝันในวันหนาว
ร้อยดวงดาวระยิบรายกระจายแสง..

*******************************

..เก็บหัวใจซุกซ่อนจนอ่อนแรง
ไม่รู้แห่งจะเคว้งคว้างไปทางใด

เมื่อต้องลากันไปไม่อาจเลี่ยง
หวังแค่เพียงได้รู้..เธออยู่ไหน
หัวใจวาบละเมอเมื่อเธอไกล
ปล่อยความรักจากไปเพียงสายลม..

เสียงเปียโนดีดคลอเคล้าเข้ากับเสียงหวานใส
ค่อยๆจางไปจากลำโพงคอมพิวเตอร์ตรงหน้าเขา
ปริพนธ์ถอนใจ..แล้วเขาก็เลื่อนสายตากลับมามองอีเมล์ที่เปิดค้างไว้บนหน้าจออีกครั้ง


Happy new year!

ขอให้โชคดีตลอดปีใหม่ค่ะ พี่พนธ์..เพลงนี้ที่พี่แต่งทำนองให้น้ำ
น้ำเขียนเนื้อเพลง แล้วก็ร้อง อัดเป็นmp3ให้พี่ ส่งมาเป็นของขวัญ
หวังว่าพี่คงชอบ(น้ำว่า..ออกเศร้านิดๆ ไม่ได้ตั้งใจนะคะ)

ว่าแต่พี่พนธ์ว่าเสียงน้ำเพราะไหมคะ : )
มีหนุ่มที่นี่บางคนเค้าเคยชมว่าน้ำเสียงเพราะมากเลยนา

น้ำ

ชายหนุ่มมองชื่อนั้นนิ่งอยู่ เหมือนจะส่งความคิดถึงไปให้เจ้าของชื่อ..
คนที่อยู่ไกลถึงข้ามทวีป และรอยยิ้มก็ระบายออกที่ริมฝีปาก

..ก่อนที่เขาจะลงมือเขียนตอบ

*****************************

Happy new year เหมือนกันนะ น้ำที่รัก

เพลงเพราะ เสียงคนร้องก็เพราะจ้า เพราะมาก แต่อย่าไปหลงคารมเจ้าหนุ่มนั่นนะ!
ไม่อย่างนั้นพี่จะตามไปถลกหนังหมอนั่นเสียเชียว อเมริกาก็อเมริกาเถอะ

แต่น้ำแต่งเพลงซะเศร้าเชียวนะ ระแวงอะไรพี่หรือเปล่าคนดี
พี่ยังไม่มีสาวไหนมาแทนที่น้ำได้จ้ะ ไม่ต้องห่วง (และไม่ต้องหึง อิอิ)

พี่รู้ว่าน้ำคงเหงา เห็นคราวที่แล้วบอกว่าลูกแก้วรูมเมทน้ำไปเที่ยวยุโรปนี่นา
น้ำเองก็น่าจะออกไปเที่ยวบ้าง ใกล้ๆก็ยังดี แล้วถึงจะเรียนหนักก็อย่าเครียดมากนะ
จะยังไงก็ขอให้รู้และมั่นใจว่าความรู้สึกของพี่ที่มีต่อน้ำยังไม่เปลี่ยนเลย
ถึงแม้เราจะไกลกัน แต่ความรักเราจะไม่ จากไปเพียงสายลม' อย่างในเนื้อเพลงของน้ำแน่ๆ

ยังรักและรอน้ำเสมอ

พี่พนธ์

น้ำเพชรละสายตาลง แล้วหล่อนก็ยิ้มอ่อนๆกับตัวเอง
มือขาวเรียวพับกระดาษที่พรินท์ออกมาจากคอมพิวเตอร์แผ่นนั้นเป็นสี่เหลี่ยมเล็กๆ
และเปิดฝากล่องไม้แบนๆกล่องหนึ่งขึ้น วาง จดหมาย' ฉบับนั้นทับลงไปบนฉบับอื่นๆ

..และหล่อนก็ปิดฝากล่อง
ความรัก อารมณ์ขัน ความเป็นห่วงที่หลั่งล้นมากับถ้อยคำ
ทำให้หัวใจของหญิงสาวชื่นขึ้นมากมาย
และดวงหน้าใสก็กลับเป็นสีชมพูเปล่งปลั่งอย่างคนกำลังฝันหวานถึงอนาคตแห่งความสุข

หากวินาทีถัดมาน้ำเพชรก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ที่ดังมาจากห้องด้านหน้าบ้าน
และชั่วครู่เสียงของหล่อนเองจากเครื่องตอบรับอัตโนมัติก็ดังขึ้น
ตามมาด้วยเสียงของชายหนุ่มผู้หนึ่ง..
กับข้อความที่ทำลายความฝันของหล่อนลงจนแหลกละเอียดในพริบตา

น้ำ นี่อาร์ต ทำไมน้ำไม่มาหาแม่ผมตามนัดน่ะ โทรกลับหาผมด้วยนะ ด่วนเลย..
หางเสียงนั้นบอกความลังเลนิดก่อนที่เขาจะเสริมคำด้วยน้ำเสียงวิตก
..อย่าหนีหน้าอย่างนี้สิน้ำ มันไม่ดีเลย ผมห่วงน้ำนะ

..ผมห่วงน้ำ..

เสียงทุ้มๆที่บอกความเอื้ออาทรทำให้น้ำเพชรหน้าซีดลงนิด หล่อนหลับตาแน่น
ความคิดที่หมุนติ้วในหัวเหมือนจะปั่นให้หล่อนปวดลึกเข้าไปจนถึงวิญญาณ..

..หล่อนรอเวลามานานเท่าไรแล้วนะที่จะได้กลับไปเดินข้างๆปริพนธ์บนแผ่นดินแม่..

..อีกไม่นานหล่อนก็จะจบปริญญาโท ได้เวลาจะกลับ อย่างที่หล่อนเฝ้ารอ..

แต่ว่า..แย้งกับคำของเขา อนาคตและความรักที่หล่อนเฝ้ารอ คงไม่ผิดอะไรกับสายลม
พัดมาแล้วก็จางไป..

..ด้วยอำนาจชะตากรรมบันดาล..

**********************************

เสียงกริ่งโทรศัพท์กรีดขึ้นมาเป็นห้วงสัญญาณถี่ๆ ทำให้ปริพนธ์ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก
เขาดึงหูโทรศัพท์มาใกล้ตัว ยกขึ้นรับด้วยเสียงงัวเงีย

ฮัลโหล

ชายหนุ่มยกมือขึ้นปิดปากหาวแล้วชายตามองดูนาฬิกา..เพิ่งจะตีห้า
หากเสียงเศร้าหมองที่ผ่านมาตามสายทำให้เขาตื่นขึ้นทันที

พี่พนธ์ หวัดดีค่ะ

ทำเสียงเหมือนจะร้องไห้เลยน้ำ มีอะไร?

เหรอคะ?
เสียงนั้นปนรอยหัวเราะ สดใสขึ้นนิดราวเจ้าตัวขบขันกับคำถามที่ได้ยิน
หากชายหนุ่มก็ยังคงขมวดคิ้ว..
เมื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังพยายามปกปิดอะไรบางสิ่งจากการรับรู้ของเขาอยู่
เสียงน้ำเพชรดังมา..หม่นลงไปอีกแล้ว

ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ น้ำไม่สบายนิดหน่อย

เป็นอะไร ไม่สบายใจด้วยหรือเปล่า เสียงซึมเชียว พี่ห่วงน้ำนะ ตั้งแต่ฟังเพลงนั่นแล้ว

พี่พนธ์ก็คิดมากเหมือนเคย น้ำก็แต่งให้เศร้าไปงั้นๆละค่ะ
น้ำเพชรเอ่ยเสียงอ่อนมาตามสาย
ไม่มีอะไรจริงๆค่ะ น้ำแค่เวียนหัว เพลีย..

แล้วยังจะโทรมาหาพี่อีก ทำไมไม่ไปพักผ่อนล่ะ
ปริพนธ์นิ่วหน้าก่อนที่เขาจะขัดขึ้นด้วยเสียงมั่นคง ยืนกราน
ไม่เอาล่ะ อย่ามัวพูดอยู่เลย ไปนอนพักซะนะ พี่ไม่กวนน้ำล่ะ..

แต่น้ำคิดถึง..

หางเสียงนั้นขาดไปดื้อๆ และเสียงบางอย่างก็ลอดมาตามสายเหมือนเจ้าตัวถอนใจยืดยาว
หากปริพนธ์ก็ไม่ทันสังเกตความผิดปกตินั้น

ถ้าน้ำคิดถึงพี่ น้ำก็โทรมาหาพี่นะ หรือจะให้พี่โทรไป น้ำจะได้ไม่เปลืองค่าโทรศัพท์?

เสียงทุ้มๆที่เต็มไปด้วยความหวังทำให้น้ำเพชรเงียบไปจนน่าแปลกใจ
ก่อนที่หล่อนจะเอ่ยตอบมาสั้นๆด้วยน้ำเสียงที่แปร่งแปลก

ค่ะ..ขอบคุณ

***************************

ปริพนธ์นิ่งฟังเสียงสัญญาณเรียกซ้ำๆในหูโทรศัพท์อย่างอดทน
แม้ว่าจะไม่มีวี่แววว่าใครจะมารับสาย
หากชั่วครู่เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งก็ดังขึ้นในหูโทรศัพท์

Hello.

แก้ว กลับมาจากยุโรปแล้วหรือ? ขอพี่พูดกับน้ำหน่อยสิ

อ๋อ พี่พนธ์น่ะเอง น้ำไม่อยู่ค่ะ

ไปไหนละครับ ไม่ได้ออกไปด้วยกันหรือ

เปล่าค่ะ น้ำออกไปกับอาร์ต อุ๊ย!
หางเสียงนั้นบอกความตกใจจริงจังเมื่อหญิงสาวอึกอักบอก
..คือ..แก้วหมายความว่า..

อาร์ต?
ปริพนธ์ทวนนามนั้นอย่างผิดหู ในดวงหน้ามีความเครียดและระแวงจับขึ้นมาทันที
เมื่อเขาถามขัดขึ้น ไม่ไยดีกับน้ำเสียงลำบากใจของอีกฝ่าย
ใครครับ?

เอ่อ..
เสียงกชกรอึกอักอยู่อีกพัก ก่อนที่หล่อนจะตอบเลี่ยงๆเป็นกลางๆ
อาร์ตเค้าเรียนอยู่ยู.เดียวกับน้ำน่ะค่ะ คนไทยแต่เกิดที่นี่ โตที่นี่ ถือสัญชาติอเมริกัน
ดูเหมือนจะทำโทอยู่เหมือนกันแต่คนละสาขา

เพื่อนน้ำหรือครับ? แล้วเขาออกไปไหนกัน

กชกรอึ้งไปอีก และแล้วหล่อนก็สูดลมหายใจเข้าอย่างยากเย็น เอ่ยเบา

แก้วไม่รู้ค่ะพี่พนธ์ แก้วถามน้ำแล้วแต่น้ำไม่ยอมบอกแก้ว
เดี๋ยวนี้น้ำเค้าไปไหนมาไหนกับอาร์ตสองคนบ่อยเลย
บางทีคุณนรีแม่อาร์ตเค้าก็โทรมาหาน้ำ

แก้วหมายความว่ายังไง เขาสองคนคบกันงั้นหรือ?

เสียงของชายหนุ่มเคร่งเขม็งขึ้นทันที
และคำตอบที่เขาได้รับก็คือเสียงถอนใจอย่างลำบากใจยิ่ง
ก่อนจะตามมาด้วยคำพูดกึ่งให้กำลังใจ กึ่งเห็นใจ

แก้วเคยถามน้ำ แล้วน้ำก็บอกแก้วว่าเขากับอาร์ตเป็นแค่เพื่อน
แต่ที่เขาสองคนไปไหนมาไหนกันทุกวันนี่ก็ลือกันไปทั่วในหมู่คนไทยที่นี่แล้วนะคะ
ว่าน้ำคบกับอาร์ต ที่แก้วบอกพี่เพราะไม่อยากให้พี่ไปได้ยินจากคนอื่น
แก้วเองก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนพี่ค่ะ แก้วรู้ว่าเขากับพี่รักกันมาก..

อาจจะมากไม่พอ..
ปลายเสียงนั้นขมจัด และที่สุด..ปริพนธ์ก็ถอนใจยาว อารมณ์ในเสียงพูดออกเฝื่อนปร่า
บอกน้ำด้วยนะว่าพี่โทรมาหา ถ้าเขาต้องการพี่ เขาติดต่อพี่ได้ทุกเวลา

อีกปลายสายนิ่งไปนาน..นานมาก และที่สุดเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
กึ่งเศร้า กึ่งเด็ดขาดในเวลาเดียวกัน

น้ำรู้ค่ะ..

น้ำ!

น้ำเพิ่งกลับเข้ามากับอาร์ตค่ะ แก้วบอกน้ำว่าเป็นพี่พนธ์ น้ำเลยขอพูดด้วย..
น้ำเสียงนั้นยังเรียบ สงบ และคลับคล้ายจะปนร่องรอยการถอนใจ
ยามที่หล่อนเอ่ยประโยคถัดไป
น้ำว่าจะโทรไปหาพี่พนธ์อยู่พอดี อยากจะบอกว่าน้ำขอบคุณมาก
กับความรู้สึกดีๆที่พี่พนธ์มีให้น้ำ แต่ว่า..น้ำคงรับไว้ไม่ได้แล้ว..

หมายความว่าน้ำจะบอกเลิกกับพี่?

ค่ะ น้ำขอโทษ แต่..

เกี่ยวกับ เขา' หรือเปล่า

น้ำ..น้ำพูดอย่างนั้นไม่ได้หรอกค่ะ มันไม่ใช่ว่า..

คำพูดตะกุกตะกักผ่านมาตามสาย เครือลงทุกทีก่อนจะขาดหายไปดื้อๆ
หากปริพนธ์ก็รู้สึกเหมือนโลกถล่มลงมาต่อหน้าเขาทั้งหมด
สิ่งที่เขาได้ยิน..มันเกินกว่าที่เขาจะรับความรู้สึกของอีกฝ่ายได้ถนัด
ชายหนุ่มกลั้นใจ นิ่งไปนาน และที่สุดเขาก็เอ่ยออกมาเบาๆ

..ไม่ต้องพูดอะไรต่อไปอีกหรอกน้ำ พี่เข้าใจ..

พี่พนธ์คงไม่โกรธน้ำ..ที่น้ำตัดสินใจ..เหมือนไม่มีเหตุผล

น้ำเสียงออกเกรงๆของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มเกือบจะยิ้มหยันให้ตนเอง
หากเขาก็เพียงเอ่ยเรียบๆ แม้จะฟังแกมเศร้า

ไม่หรอก พี่รู้ ว่าน้ำต้องมีเหตุผลของน้ำ และถ้าน้ำไม่อยากบอกพี่ตรงๆพี่ก็จะไม่ถาม
พี่เคารพในการตัดสินใจของน้ำเสมอนะ
ในเมื่อน้ำไม่คิดกับพี่เหมือนเดิม พี่ก็ยินดีที่จะอวยพรให้ และเป็นแค่..พี่ชาย

***************************

..ปริพนธ์วางหูไปแล้ว..

น้ำเพชรนิ่ง ค้างอยู่ชั่วครู่หนึ่ง ก่อนที่จะวางหูโทรศัพท์ลงด้วยมือสั่นระริก
แล้วหล่อนก็ซบหน้าลงกับโต๊ะ ความรู้สึกที่พยายามกักเก็บไว้เมื่อครู่ทะลักท่วมออกมา..
เกินที่หล่อนจะแบกรับ..

..และมันก็กลายเป็นสายน้ำตาพรั่งพรู และเสียงร่ำไห้ราวใจจะขาด..

ชายหนุ่มผู้ที่นั่งอยู่ข้างๆหล่อนถอนใจยาว และมืออบอุ่นนั้นก็เอื้อมออก
ดึงให้หล่อนเข้าไปซบอยู่กับอก เสียงทุ้มเอ่ยอย่างปลอบประโลม

ร้องเถอะน้ำ ร้องให้เขาเป็นครั้งสุดท้าย

อาร์ต..

ถ้าน้ำคิดว่าน้ำตัดสินใจดีแล้ว ร้องไห้เสียวันนี้
แล้วอย่าเสียน้ำตาอีกกับสิ่งที่น้ำกำลังจะเผชิญ
ถึงผมจะไม่เห็นด้วยเลย..ที่น้ำคิดจะสู้อยู่คนเดียว

น้ำเพชรเงยหน้าขึ้นมามองเพื่อนหนุ่ม แล้วหล่อนก็ฝืนยิ้มเศร้า
เสียงเอ่ยแกมสะอื้น หากเด็ดขาดในทุกถ้อยคำ

เชื่อน้ำเถอะอาร์ต ที่น้ำทำ อาจจะดูโง่ แต่เป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้ว..

ดีจริงแล้วหรือน้ำ?

เสียงถามอ่อนโยน และน้ำเพชรก็ทำท่าลังเล วูบเดียวก่อนที่หญิงสาวจะพยักหน้า
น้ำตาพรูออกมาอีกครั้ง

..ไม่มีคำพูดใดออกมาจากปากหล่อนแม้แต่คำเดียว..
( อ่านต่อที่นี่เลย http://pantip.inet.co.th/cafe/writer/topic/W820020.html )

-------------------------------


ความรักคือ...
คือรักษา ระยะ ของความห่าง
คือจืดจาง ถ้อยคำ อันฉ่ำหวาน
คือถวิล คิดถึง จึงร้าวราน
คือพัดผ่าน มาเยือน แล้วเลือนไกล


9korn

ก็ลูกเล่นโลโก้ไง อ่ะ เนี่ยพอดีว่างๆก็เลยลองเอามาเล่นดูหนุกๆ อ่ะเนี่ย

ส่วนมากนะช่วงเวลาว่างๆ ของแต่ละวันเราจะชอบเข้าไปอ่านเรื่องสั้น...
ตามเว็ปต่างๆ โดยเฉพาะ...
พันทิบ -->ห้องสมุด -->ถนนนักเขียน
วันนี้ก็เช่นกัน เป็นเรื่องเกี่ยวกับความรัก ที่ไม่สมหัว แต่..
เปี่ยมไปด้วยความเสียสละ
อยากให้อ่านกันน่ะครับ ก็เลยเอามาลง
ลองอ่านดุนะ.........
(อาจจะยาวไปหน่อย แต่รับรอง ไม่กล้าละสายตาเลยแหละ)

++++++++++++++++++++++++++++++++++

เพียงสายลม
โดย วัสส์
-----------------------------------------------------------------------------------

น้ำเพชรขยับนิ้วไล่ไปตามคีย์เปียโนให้เกิดเสียงสูงๆต่ำๆตามโน้ตที่วางกางอยู่เบื้องหน้า
อย่างตั้งอกตั้งใจ ดวงหน้าขาวและผิวละเอียดดูเด่นอยู่ในกรอบผมยาวสยายสีดำขลับ
รูปร่างแบบบาง..มองเผินๆคล้ายตุ๊กตากระเบื้องที่เปราะแตกง่าย
ดวงตาสีดำสนิทกลมโตแลเลย..ทอดมองภาพที่วางอยู่บนโต๊ะตัวข้างๆ
รอยยิ้มน้อยๆและพรายอ่อนโยนในดวงตาของชายหนุ่มผู้นั้นดูเหมือนจะส่งมาที่หล่อน
ให้กำลังใจเหมือนที่เคยทำเสมอต้นเสมอปลายมาตลอด

และหญิงสาวก็ยิ้มอ่อน..เกือบเศร้า..กับตนเอง ยกมือขึ้นจากคีย์ตรงหน้า
คว้าดินสอที่วางใกล้ๆขึ้นเขียนประโยคอะไรบางอย่างลงในกระดาษ


..ดึกดื่นคืนฝันในวันหนาว
ร้อยดวงดาวระยิบรายกระจายแสง..

*******************************

..เก็บหัวใจซุกซ่อนจนอ่อนแรง
ไม่รู้แห่งจะเคว้งคว้างไปทางใด

เมื่อต้องลากันไปไม่อาจเลี่ยง
หวังแค่เพียงได้รู้..เธออยู่ไหน
หัวใจวาบละเมอเมื่อเธอไกล
ปล่อยความรักจากไปเพียงสายลม..

เสียงเปียโนดีดคลอเคล้าเข้ากับเสียงหวานใส
ค่อยๆจางไปจากลำโพงคอมพิวเตอร์ตรงหน้าเขา
ปริพนธ์ถอนใจ..แล้วเขาก็เลื่อนสายตากลับมามองอีเมล์ที่เปิดค้างไว้บนหน้าจออีกครั้ง


Happy new year!

ขอให้โชคดีตลอดปีใหม่ค่ะ พี่พนธ์..เพลงนี้ที่พี่แต่งทำนองให้น้ำ
น้ำเขียนเนื้อเพลง แล้วก็ร้อง อัดเป็นmp3ให้พี่ ส่งมาเป็นของขวัญ
หวังว่าพี่คงชอบ(น้ำว่า..ออกเศร้านิดๆ ไม่ได้ตั้งใจนะคะ)

ว่าแต่พี่พนธ์ว่าเสียงน้ำเพราะไหมคะ : )
มีหนุ่มที่นี่บางคนเค้าเคยชมว่าน้ำเสียงเพราะมากเลยนา

น้ำ

ชายหนุ่มมองชื่อนั้นนิ่งอยู่ เหมือนจะส่งความคิดถึงไปให้เจ้าของชื่อ..
คนที่อยู่ไกลถึงข้ามทวีป และรอยยิ้มก็ระบายออกที่ริมฝีปาก

..ก่อนที่เขาจะลงมือเขียนตอบ

*****************************

Happy new year เหมือนกันนะ น้ำที่รัก

เพลงเพราะ เสียงคนร้องก็เพราะจ้า เพราะมาก แต่อย่าไปหลงคารมเจ้าหนุ่มนั่นนะ!
ไม่อย่างนั้นพี่จะตามไปถลกหนังหมอนั่นเสียเชียว อเมริกาก็อเมริกาเถอะ

แต่น้ำแต่งเพลงซะเศร้าเชียวนะ ระแวงอะไรพี่หรือเปล่าคนดี
พี่ยังไม่มีสาวไหนมาแทนที่น้ำได้จ้ะ ไม่ต้องห่วง (และไม่ต้องหึง อิอิ)

พี่รู้ว่าน้ำคงเหงา เห็นคราวที่แล้วบอกว่าลูกแก้วรูมเมทน้ำไปเที่ยวยุโรปนี่นา
น้ำเองก็น่าจะออกไปเที่ยวบ้าง ใกล้ๆก็ยังดี แล้วถึงจะเรียนหนักก็อย่าเครียดมากนะ
จะยังไงก็ขอให้รู้และมั่นใจว่าความรู้สึกของพี่ที่มีต่อน้ำยังไม่เปลี่ยนเลย
ถึงแม้เราจะไกลกัน แต่ความรักเราจะไม่ จากไปเพียงสายลม' อย่างในเนื้อเพลงของน้ำแน่ๆ

ยังรักและรอน้ำเสมอ

พี่พนธ์

น้ำเพชรละสายตาลง แล้วหล่อนก็ยิ้มอ่อนๆกับตัวเอง
มือขาวเรียวพับกระดาษที่พรินท์ออกมาจากคอมพิวเตอร์แผ่นนั้นเป็นสี่เหลี่ยมเล็กๆ
และเปิดฝากล่องไม้แบนๆกล่องหนึ่งขึ้น วาง จดหมาย' ฉบับนั้นทับลงไปบนฉบับอื่นๆ

..และหล่อนก็ปิดฝากล่อง
ความรัก อารมณ์ขัน ความเป็นห่วงที่หลั่งล้นมากับถ้อยคำ
ทำให้หัวใจของหญิงสาวชื่นขึ้นมากมาย
และดวงหน้าใสก็กลับเป็นสีชมพูเปล่งปลั่งอย่างคนกำลังฝันหวานถึงอนาคตแห่งความสุข

หากวินาทีถัดมาน้ำเพชรก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ที่ดังมาจากห้องด้านหน้าบ้าน
และชั่วครู่เสียงของหล่อนเองจากเครื่องตอบรับอัตโนมัติก็ดังขึ้น
ตามมาด้วยเสียงของชายหนุ่มผู้หนึ่ง..
กับข้อความที่ทำลายความฝันของหล่อนลงจนแหลกละเอียดในพริบตา

น้ำ นี่อาร์ต ทำไมน้ำไม่มาหาแม่ผมตามนัดน่ะ โทรกลับหาผมด้วยนะ ด่วนเลย..
หางเสียงนั้นบอกความลังเลนิดก่อนที่เขาจะเสริมคำด้วยน้ำเสียงวิตก
..อย่าหนีหน้าอย่างนี้สิน้ำ มันไม่ดีเลย ผมห่วงน้ำนะ

..ผมห่วงน้ำ..

เสียงทุ้มๆที่บอกความเอื้ออาทรทำให้น้ำเพชรหน้าซีดลงนิด หล่อนหลับตาแน่น
ความคิดที่หมุนติ้วในหัวเหมือนจะปั่นให้หล่อนปวดลึกเข้าไปจนถึงวิญญาณ..

..หล่อนรอเวลามานานเท่าไรแล้วนะที่จะได้กลับไปเดินข้างๆปริพนธ์บนแผ่นดินแม่..

..อีกไม่นานหล่อนก็จะจบปริญญาโท ได้เวลาจะกลับ อย่างที่หล่อนเฝ้ารอ..

แต่ว่า..แย้งกับคำของเขา อนาคตและความรักที่หล่อนเฝ้ารอ คงไม่ผิดอะไรกับสายลม
พัดมาแล้วก็จางไป..

..ด้วยอำนาจชะตากรรมบันดาล..

**********************************

เสียงกริ่งโทรศัพท์กรีดขึ้นมาเป็นห้วงสัญญาณถี่ๆ ทำให้ปริพนธ์ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก
เขาดึงหูโทรศัพท์มาใกล้ตัว ยกขึ้นรับด้วยเสียงงัวเงีย

ฮัลโหล

ชายหนุ่มยกมือขึ้นปิดปากหาวแล้วชายตามองดูนาฬิกา..เพิ่งจะตีห้า
หากเสียงเศร้าหมองที่ผ่านมาตามสายทำให้เขาตื่นขึ้นทันที

พี่พนธ์ หวัดดีค่ะ

ทำเสียงเหมือนจะร้องไห้เลยน้ำ มีอะไร?

เหรอคะ?
เสียงนั้นปนรอยหัวเราะ สดใสขึ้นนิดราวเจ้าตัวขบขันกับคำถามที่ได้ยิน
หากชายหนุ่มก็ยังคงขมวดคิ้ว..
เมื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังพยายามปกปิดอะไรบางสิ่งจากการรับรู้ของเขาอยู่
เสียงน้ำเพชรดังมา..หม่นลงไปอีกแล้ว

ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ น้ำไม่สบายนิดหน่อย

เป็นอะไร ไม่สบายใจด้วยหรือเปล่า เสียงซึมเชียว พี่ห่วงน้ำนะ ตั้งแต่ฟังเพลงนั่นแล้ว

พี่พนธ์ก็คิดมากเหมือนเคย น้ำก็แต่งให้เศร้าไปงั้นๆละค่ะ
น้ำเพชรเอ่ยเสียงอ่อนมาตามสาย
ไม่มีอะไรจริงๆค่ะ น้ำแค่เวียนหัว เพลีย..

แล้วยังจะโทรมาหาพี่อีก ทำไมไม่ไปพักผ่อนล่ะ
ปริพนธ์นิ่วหน้าก่อนที่เขาจะขัดขึ้นด้วยเสียงมั่นคง ยืนกราน
ไม่เอาล่ะ อย่ามัวพูดอยู่เลย ไปนอนพักซะนะ พี่ไม่กวนน้ำล่ะ..

แต่น้ำคิดถึง..

หางเสียงนั้นขาดไปดื้อๆ และเสียงบางอย่างก็ลอดมาตามสายเหมือนเจ้าตัวถอนใจยืดยาว
หากปริพนธ์ก็ไม่ทันสังเกตความผิดปกตินั้น

ถ้าน้ำคิดถึงพี่ น้ำก็โทรมาหาพี่นะ หรือจะให้พี่โทรไป น้ำจะได้ไม่เปลืองค่าโทรศัพท์?

เสียงทุ้มๆที่เต็มไปด้วยความหวังทำให้น้ำเพชรเงียบไปจนน่าแปลกใจ
ก่อนที่หล่อนจะเอ่ยตอบมาสั้นๆด้วยน้ำเสียงที่แปร่งแปลก

ค่ะ..ขอบคุณ

***************************

ปริพนธ์นิ่งฟังเสียงสัญญาณเรียกซ้ำๆในหูโทรศัพท์อย่างอดทน
แม้ว่าจะไม่มีวี่แววว่าใครจะมารับสาย
หากชั่วครู่เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งก็ดังขึ้นในหูโทรศัพท์

Hello.

แก้ว กลับมาจากยุโรปแล้วหรือ? ขอพี่พูดกับน้ำหน่อยสิ

อ๋อ พี่พนธ์น่ะเอง น้ำไม่อยู่ค่ะ

ไปไหนละครับ ไม่ได้ออกไปด้วยกันหรือ

เปล่าค่ะ น้ำออกไปกับอาร์ต อุ๊ย!
หางเสียงนั้นบอกความตกใจจริงจังเมื่อหญิงสาวอึกอักบอก
..คือ..แก้วหมายความว่า..

อาร์ต?
ปริพนธ์ทวนนามนั้นอย่างผิดหู ในดวงหน้ามีความเครียดและระแวงจับขึ้นมาทันที
เมื่อเขาถามขัดขึ้น ไม่ไยดีกับน้ำเสียงลำบากใจของอีกฝ่าย
ใครครับ?

เอ่อ..
เสียงกชกรอึกอักอยู่อีกพัก ก่อนที่หล่อนจะตอบเลี่ยงๆเป็นกลางๆ
อาร์ตเค้าเรียนอยู่ยู.เดียวกับน้ำน่ะค่ะ คนไทยแต่เกิดที่นี่ โตที่นี่ ถือสัญชาติอเมริกัน
ดูเหมือนจะทำโทอยู่เหมือนกันแต่คนละสาขา

เพื่อนน้ำหรือครับ? แล้วเขาออกไปไหนกัน

กชกรอึ้งไปอีก และแล้วหล่อนก็สูดลมหายใจเข้าอย่างยากเย็น เอ่ยเบา

แก้วไม่รู้ค่ะพี่พนธ์ แก้วถามน้ำแล้วแต่น้ำไม่ยอมบอกแก้ว
เดี๋ยวนี้น้ำเค้าไปไหนมาไหนกับอาร์ตสองคนบ่อยเลย
บางทีคุณนรีแม่อาร์ตเค้าก็โทรมาหาน้ำ

แก้วหมายความว่ายังไง เขาสองคนคบกันงั้นหรือ?

เสียงของชายหนุ่มเคร่งเขม็งขึ้นทันที
และคำตอบที่เขาได้รับก็คือเสียงถอนใจอย่างลำบากใจยิ่ง
ก่อนจะตามมาด้วยคำพูดกึ่งให้กำลังใจ กึ่งเห็นใจ

แก้วเคยถามน้ำ แล้วน้ำก็บอกแก้วว่าเขากับอาร์ตเป็นแค่เพื่อน
แต่ที่เขาสองคนไปไหนมาไหนกันทุกวันนี่ก็ลือกันไปทั่วในหมู่คนไทยที่นี่แล้วนะคะ
ว่าน้ำคบกับอาร์ต ที่แก้วบอกพี่เพราะไม่อยากให้พี่ไปได้ยินจากคนอื่น
แก้วเองก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนพี่ค่ะ แก้วรู้ว่าเขากับพี่รักกันมาก..

อาจจะมากไม่พอ..
ปลายเสียงนั้นขมจัด และที่สุด..ปริพนธ์ก็ถอนใจยาว อารมณ์ในเสียงพูดออกเฝื่อนปร่า
บอกน้ำด้วยนะว่าพี่โทรมาหา ถ้าเขาต้องการพี่ เขาติดต่อพี่ได้ทุกเวลา

อีกปลายสายนิ่งไปนาน..นานมาก และที่สุดเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
กึ่งเศร้า กึ่งเด็ดขาดในเวลาเดียวกัน

น้ำรู้ค่ะ..

น้ำ!

น้ำเพิ่งกลับเข้ามากับอาร์ตค่ะ แก้วบอกน้ำว่าเป็นพี่พนธ์ น้ำเลยขอพูดด้วย..
น้ำเสียงนั้นยังเรียบ สงบ และคลับคล้ายจะปนร่องรอยการถอนใจ
ยามที่หล่อนเอ่ยประโยคถัดไป
น้ำว่าจะโทรไปหาพี่พนธ์อยู่พอดี อยากจะบอกว่าน้ำขอบคุณมาก
กับความรู้สึกดีๆที่พี่พนธ์มีให้น้ำ แต่ว่า..น้ำคงรับไว้ไม่ได้แล้ว..

หมายความว่าน้ำจะบอกเลิกกับพี่?

ค่ะ น้ำขอโทษ แต่..

เกี่ยวกับ เขา' หรือเปล่า

น้ำ..น้ำพูดอย่างนั้นไม่ได้หรอกค่ะ มันไม่ใช่ว่า..

คำพูดตะกุกตะกักผ่านมาตามสาย เครือลงทุกทีก่อนจะขาดหายไปดื้อๆ
หากปริพนธ์ก็รู้สึกเหมือนโลกถล่มลงมาต่อหน้าเขาทั้งหมด
สิ่งที่เขาได้ยิน..มันเกินกว่าที่เขาจะรับความรู้สึกของอีกฝ่ายได้ถนัด
ชายหนุ่มกลั้นใจ นิ่งไปนาน และที่สุดเขาก็เอ่ยออกมาเบาๆ

..ไม่ต้องพูดอะไรต่อไปอีกหรอกน้ำ พี่เข้าใจ..

พี่พนธ์คงไม่โกรธน้ำ..ที่น้ำตัดสินใจ..เหมือนไม่มีเหตุผล

น้ำเสียงออกเกรงๆของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มเกือบจะยิ้มหยันให้ตนเอง
หากเขาก็เพียงเอ่ยเรียบๆ แม้จะฟังแกมเศร้า

ไม่หรอก พี่รู้ ว่าน้ำต้องมีเหตุผลของน้ำ และถ้าน้ำไม่อยากบอกพี่ตรงๆพี่ก็จะไม่ถาม
พี่เคารพในการตัดสินใจของน้ำเสมอนะ
ในเมื่อน้ำไม่คิดกับพี่เหมือนเดิม พี่ก็ยินดีที่จะอวยพรให้ และเป็นแค่..พี่ชาย

***************************

..ปริพนธ์วางหูไปแล้ว..

น้ำเพชรนิ่ง ค้างอยู่ชั่วครู่หนึ่ง ก่อนที่จะวางหูโทรศัพท์ลงด้วยมือสั่นระริก
แล้วหล่อนก็ซบหน้าลงกับโต๊ะ ความรู้สึกที่พยายามกักเก็บไว้เมื่อครู่ทะลักท่วมออกมา..
เกินที่หล่อนจะแบกรับ..

..และมันก็กลายเป็นสายน้ำตาพรั่งพรู และเสียงร่ำไห้ราวใจจะขาด..

ชายหนุ่มผู้ที่นั่งอยู่ข้างๆหล่อนถอนใจยาว และมืออบอุ่นนั้นก็เอื้อมออก
ดึงให้หล่อนเข้าไปซบอยู่กับอก เสียงทุ้มเอ่ยอย่างปลอบประโลม

ร้องเถอะน้ำ ร้องให้เขาเป็นครั้งสุดท้าย

อาร์ต..

ถ้าน้ำคิดว่าน้ำตัดสินใจดีแล้ว ร้องไห้เสียวันนี้
แล้วอย่าเสียน้ำตาอีกกับสิ่งที่น้ำกำลังจะเผชิญ
ถึงผมจะไม่เห็นด้วยเลย..ที่น้ำคิดจะสู้อยู่คนเดียว

น้ำเพชรเงยหน้าขึ้นมามองเพื่อนหนุ่ม แล้วหล่อนก็ฝืนยิ้มเศร้า
เสียงเอ่ยแกมสะอื้น หากเด็ดขาดในทุกถ้อยคำ

เชื่อน้ำเถอะอาร์ต ที่น้ำทำ อาจจะดูโง่ แต่เป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้ว..

ดีจริงแล้วหรือน้ำ?

เสียงถามอ่อนโยน และน้ำเพชรก็ทำท่าลังเล วูบเดียวก่อนที่หญิงสาวจะพยักหน้า
น้ำตาพรูออกมาอีกครั้ง

..ไม่มีคำพูดใดออกมาจากปากหล่อนแม้แต่คำเดียว..
( อ่านต่อที่นี่เลย http://pantip.inet.co.th/cafe/writer/topic/W820020.html )

-------------------------------


ความรักคือ...
คือรักษา ระยะ ของความห่าง
คือจืดจาง ถ้อยคำ อันฉ่ำหวาน
คือถวิล คิดถึง จึงร้าวราน
คือพัดผ่าน มาเยือน แล้วเลือนไกล


9korn

ก็ลูกเล่นโลโก้ไง อ่ะ เนี่ยพอดีว่างๆก็เลยลองเอามาเล่นดูหนุกๆ อ่ะเนี่ย

อย่ามองใครจากหน้าตา เพราะมันอาจหลอกเราได้
อย่ามองใครจากความร่ำรวยเพราะมันไม่จีรังยั่งยืน
ให้มองหาคนที่ทำให้คุณยิ้มได้ เพราะเพียงยิ้มเดียว
สามารถทำให้วันที่หม่นหมองกลับสดใส
I am looking for some one that can make me happy.


9korn

ส่วนมากนะช่วงเวลาว่างๆ ของแต่ละวันเราจะชอบเข้าไปอ่านเรื่องสั้น...
ตามเว็ปต่างๆ โดยเฉพาะ...
พันทิบ -->ห้องสมุด -->ถนนนักเขียน
วันนี้ก็เช่นกัน เป็นเรื่องเกี่ยวกับความรัก ที่ไม่สมหัว แต่..
เปี่ยมไปด้วยความเสียสละ
อยากให้อ่านกันน่ะครับ ก็เลยเอามาลง
ลองอ่านดุนะ.........
(อาจจะยาวไปหน่อย แต่รับรอง ไม่กล้าละสายตาเลยแหละ)

++++++++++++++++++++++++++++++++++

เพียงสายลม
โดย วัสส์
-----------------------------------------------------------------------------------

น้ำเพชรขยับนิ้วไล่ไปตามคีย์เปียโนให้เกิดเสียงสูงๆต่ำๆตามโน้ตที่วางกางอยู่เบื้องหน้า
อย่างตั้งอกตั้งใจ ดวงหน้าขาวและผิวละเอียดดูเด่นอยู่ในกรอบผมยาวสยายสีดำขลับ
รูปร่างแบบบาง..มองเผินๆคล้ายตุ๊กตากระเบื้องที่เปราะแตกง่าย
ดวงตาสีดำสนิทกลมโตแลเลย..ทอดมองภาพที่วางอยู่บนโต๊ะตัวข้างๆ
รอยยิ้มน้อยๆและพรายอ่อนโยนในดวงตาของชายหนุ่มผู้นั้นดูเหมือนจะส่งมาที่หล่อน
ให้กำลังใจเหมือนที่เคยทำเสมอต้นเสมอปลายมาตลอด

และหญิงสาวก็ยิ้มอ่อน..เกือบเศร้า..กับตนเอง ยกมือขึ้นจากคีย์ตรงหน้า
คว้าดินสอที่วางใกล้ๆขึ้นเขียนประโยคอะไรบางอย่างลงในกระดาษ


..ดึกดื่นคืนฝันในวันหนาว
ร้อยดวงดาวระยิบรายกระจายแสง..

*******************************

..เก็บหัวใจซุกซ่อนจนอ่อนแรง
ไม่รู้แห่งจะเคว้งคว้างไปทางใด

เมื่อต้องลากันไปไม่อาจเลี่ยง
หวังแค่เพียงได้รู้..เธออยู่ไหน
หัวใจวาบละเมอเมื่อเธอไกล
ปล่อยความรักจากไปเพียงสายลม..

เสียงเปียโนดีดคลอเคล้าเข้ากับเสียงหวานใส
ค่อยๆจางไปจากลำโพงคอมพิวเตอร์ตรงหน้าเขา
ปริพนธ์ถอนใจ..แล้วเขาก็เลื่อนสายตากลับมามองอีเมล์ที่เปิดค้างไว้บนหน้าจออีกครั้ง


Happy new year!

ขอให้โชคดีตลอดปีใหม่ค่ะ พี่พนธ์..เพลงนี้ที่พี่แต่งทำนองให้น้ำ
น้ำเขียนเนื้อเพลง แล้วก็ร้อง อัดเป็นmp3ให้พี่ ส่งมาเป็นของขวัญ
หวังว่าพี่คงชอบ(น้ำว่า..ออกเศร้านิดๆ ไม่ได้ตั้งใจนะคะ)

ว่าแต่พี่พนธ์ว่าเสียงน้ำเพราะไหมคะ : )
มีหนุ่มที่นี่บางคนเค้าเคยชมว่าน้ำเสียงเพราะมากเลยนา

น้ำ

ชายหนุ่มมองชื่อนั้นนิ่งอยู่ เหมือนจะส่งความคิดถึงไปให้เจ้าของชื่อ..
คนที่อยู่ไกลถึงข้ามทวีป และรอยยิ้มก็ระบายออกที่ริมฝีปาก

..ก่อนที่เขาจะลงมือเขียนตอบ

*****************************

Happy new year เหมือนกันนะ น้ำที่รัก

เพลงเพราะ เสียงคนร้องก็เพราะจ้า เพราะมาก แต่อย่าไปหลงคารมเจ้าหนุ่มนั่นนะ!
ไม่อย่างนั้นพี่จะตามไปถลกหนังหมอนั่นเสียเชียว อเมริกาก็อเมริกาเถอะ

แต่น้ำแต่งเพลงซะเศร้าเชียวนะ ระแวงอะไรพี่หรือเปล่าคนดี
พี่ยังไม่มีสาวไหนมาแทนที่น้ำได้จ้ะ ไม่ต้องห่วง (และไม่ต้องหึง อิอิ)

พี่รู้ว่าน้ำคงเหงา เห็นคราวที่แล้วบอกว่าลูกแก้วรูมเมทน้ำไปเที่ยวยุโรปนี่นา
น้ำเองก็น่าจะออกไปเที่ยวบ้าง ใกล้ๆก็ยังดี แล้วถึงจะเรียนหนักก็อย่าเครียดมากนะ
จะยังไงก็ขอให้รู้และมั่นใจว่าความรู้สึกของพี่ที่มีต่อน้ำยังไม่เปลี่ยนเลย
ถึงแม้เราจะไกลกัน แต่ความรักเราจะไม่ จากไปเพียงสายลม' อย่างในเนื้อเพลงของน้ำแน่ๆ

ยังรักและรอน้ำเสมอ

พี่พนธ์

น้ำเพชรละสายตาลง แล้วหล่อนก็ยิ้มอ่อนๆกับตัวเอง
มือขาวเรียวพับกระดาษที่พรินท์ออกมาจากคอมพิวเตอร์แผ่นนั้นเป็นสี่เหลี่ยมเล็กๆ
และเปิดฝากล่องไม้แบนๆกล่องหนึ่งขึ้น วาง จดหมาย' ฉบับนั้นทับลงไปบนฉบับอื่นๆ

..และหล่อนก็ปิดฝากล่อง
ความรัก อารมณ์ขัน ความเป็นห่วงที่หลั่งล้นมากับถ้อยคำ
ทำให้หัวใจของหญิงสาวชื่นขึ้นมากมาย
และดวงหน้าใสก็กลับเป็นสีชมพูเปล่งปลั่งอย่างคนกำลังฝันหวานถึงอนาคตแห่งความสุข

หากวินาทีถัดมาน้ำเพชรก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ที่ดังมาจากห้องด้านหน้าบ้าน
และชั่วครู่เสียงของหล่อนเองจากเครื่องตอบรับอัตโนมัติก็ดังขึ้น
ตามมาด้วยเสียงของชายหนุ่มผู้หนึ่ง..
กับข้อความที่ทำลายความฝันของหล่อนลงจนแหลกละเอียดในพริบตา

น้ำ นี่อาร์ต ทำไมน้ำไม่มาหาแม่ผมตามนัดน่ะ โทรกลับหาผมด้วยนะ ด่วนเลย..
หางเสียงนั้นบอกความลังเลนิดก่อนที่เขาจะเสริมคำด้วยน้ำเสียงวิตก
..อย่าหนีหน้าอย่างนี้สิน้ำ มันไม่ดีเลย ผมห่วงน้ำนะ

..ผมห่วงน้ำ..

เสียงทุ้มๆที่บอกความเอื้ออาทรทำให้น้ำเพชรหน้าซีดลงนิด หล่อนหลับตาแน่น
ความคิดที่หมุนติ้วในหัวเหมือนจะปั่นให้หล่อนปวดลึกเข้าไปจนถึงวิญญาณ..

..หล่อนรอเวลามานานเท่าไรแล้วนะที่จะได้กลับไปเดินข้างๆปริพนธ์บนแผ่นดินแม่..

..อีกไม่นานหล่อนก็จะจบปริญญาโท ได้เวลาจะกลับ อย่างที่หล่อนเฝ้ารอ..

แต่ว่า..แย้งกับคำของเขา อนาคตและความรักที่หล่อนเฝ้ารอ คงไม่ผิดอะไรกับสายลม
พัดมาแล้วก็จางไป..

..ด้วยอำนาจชะตากรรมบันดาล..

**********************************

เสียงกริ่งโทรศัพท์กรีดขึ้นมาเป็นห้วงสัญญาณถี่ๆ ทำให้ปริพนธ์ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก
เขาดึงหูโทรศัพท์มาใกล้ตัว ยกขึ้นรับด้วยเสียงงัวเงีย

ฮัลโหล

ชายหนุ่มยกมือขึ้นปิดปากหาวแล้วชายตามองดูนาฬิกา..เพิ่งจะตีห้า
หากเสียงเศร้าหมองที่ผ่านมาตามสายทำให้เขาตื่นขึ้นทันที

พี่พนธ์ หวัดดีค่ะ

ทำเสียงเหมือนจะร้องไห้เลยน้ำ มีอะไร?

เหรอคะ?
เสียงนั้นปนรอยหัวเราะ สดใสขึ้นนิดราวเจ้าตัวขบขันกับคำถามที่ได้ยิน
หากชายหนุ่มก็ยังคงขมวดคิ้ว..
เมื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังพยายามปกปิดอะไรบางสิ่งจากการรับรู้ของเขาอยู่
เสียงน้ำเพชรดังมา..หม่นลงไปอีกแล้ว

ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ น้ำไม่สบายนิดหน่อย

เป็นอะไร ไม่สบายใจด้วยหรือเปล่า เสียงซึมเชียว พี่ห่วงน้ำนะ ตั้งแต่ฟังเพลงนั่นแล้ว

พี่พนธ์ก็คิดมากเหมือนเคย น้ำก็แต่งให้เศร้าไปงั้นๆละค่ะ
น้ำเพชรเอ่ยเสียงอ่อนมาตามสาย
ไม่มีอะไรจริงๆค่ะ น้ำแค่เวียนหัว เพลีย..

แล้วยังจะโทรมาหาพี่อีก ทำไมไม่ไปพักผ่อนล่ะ
ปริพนธ์นิ่วหน้าก่อนที่เขาจะขัดขึ้นด้วยเสียงมั่นคง ยืนกราน
ไม่เอาล่ะ อย่ามัวพูดอยู่เลย ไปนอนพักซะนะ พี่ไม่กวนน้ำล่ะ..

แต่น้ำคิดถึง..

หางเสียงนั้นขาดไปดื้อๆ และเสียงบางอย่างก็ลอดมาตามสายเหมือนเจ้าตัวถอนใจยืดยาว
หากปริพนธ์ก็ไม่ทันสังเกตความผิดปกตินั้น

ถ้าน้ำคิดถึงพี่ น้ำก็โทรมาหาพี่นะ หรือจะให้พี่โทรไป น้ำจะได้ไม่เปลืองค่าโทรศัพท์?

เสียงทุ้มๆที่เต็มไปด้วยความหวังทำให้น้ำเพชรเงียบไปจนน่าแปลกใจ
ก่อนที่หล่อนจะเอ่ยตอบมาสั้นๆด้วยน้ำเสียงที่แปร่งแปลก

ค่ะ..ขอบคุณ

***************************

ปริพนธ์นิ่งฟังเสียงสัญญาณเรียกซ้ำๆในหูโทรศัพท์อย่างอดทน
แม้ว่าจะไม่มีวี่แววว่าใครจะมารับสาย
หากชั่วครู่เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งก็ดังขึ้นในหูโทรศัพท์

Hello.

แก้ว กลับมาจากยุโรปแล้วหรือ? ขอพี่พูดกับน้ำหน่อยสิ

อ๋อ พี่พนธ์น่ะเอง น้ำไม่อยู่ค่ะ

ไปไหนละครับ ไม่ได้ออกไปด้วยกันหรือ

เปล่าค่ะ น้ำออกไปกับอาร์ต อุ๊ย!
หางเสียงนั้นบอกความตกใจจริงจังเมื่อหญิงสาวอึกอักบอก
..คือ..แก้วหมายความว่า..

อาร์ต?
ปริพนธ์ทวนนามนั้นอย่างผิดหู ในดวงหน้ามีความเครียดและระแวงจับขึ้นมาทันที
เมื่อเขาถามขัดขึ้น ไม่ไยดีกับน้ำเสียงลำบากใจของอีกฝ่าย
ใครครับ?

เอ่อ..
เสียงกชกรอึกอักอยู่อีกพัก ก่อนที่หล่อนจะตอบเลี่ยงๆเป็นกลางๆ
อาร์ตเค้าเรียนอยู่ยู.เดียวกับน้ำน่ะค่ะ คนไทยแต่เกิดที่นี่ โตที่นี่ ถือสัญชาติอเมริกัน
ดูเหมือนจะทำโทอยู่เหมือนกันแต่คนละสาขา

เพื่อนน้ำหรือครับ? แล้วเขาออกไปไหนกัน

กชกรอึ้งไปอีก และแล้วหล่อนก็สูดลมหายใจเข้าอย่างยากเย็น เอ่ยเบา

แก้วไม่รู้ค่ะพี่พนธ์ แก้วถามน้ำแล้วแต่น้ำไม่ยอมบอกแก้ว
เดี๋ยวนี้น้ำเค้าไปไหนมาไหนกับอาร์ตสองคนบ่อยเลย
บางทีคุณนรีแม่อาร์ตเค้าก็โทรมาหาน้ำ

แก้วหมายความว่ายังไง เขาสองคนคบกันงั้นหรือ?

เสียงของชายหนุ่มเคร่งเขม็งขึ้นทันที
และคำตอบที่เขาได้รับก็คือเสียงถอนใจอย่างลำบากใจยิ่ง
ก่อนจะตามมาด้วยคำพูดกึ่งให้กำลังใจ กึ่งเห็นใจ

แก้วเคยถามน้ำ แล้วน้ำก็บอกแก้วว่าเขากับอาร์ตเป็นแค่เพื่อน
แต่ที่เขาสองคนไปไหนมาไหนกันทุกวันนี่ก็ลือกันไปทั่วในหมู่คนไทยที่นี่แล้วนะคะ
ว่าน้ำคบกับอาร์ต ที่แก้วบอกพี่เพราะไม่อยากให้พี่ไปได้ยินจากคนอื่น
แก้วเองก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนพี่ค่ะ แก้วรู้ว่าเขากับพี่รักกันมาก..

อาจจะมากไม่พอ..
ปลายเสียงนั้นขมจัด และที่สุด..ปริพนธ์ก็ถอนใจยาว อารมณ์ในเสียงพูดออกเฝื่อนปร่า
บอกน้ำด้วยนะว่าพี่โทรมาหา ถ้าเขาต้องการพี่ เขาติดต่อพี่ได้ทุกเวลา

อีกปลายสายนิ่งไปนาน..นานมาก และที่สุดเสียง�